Сураи Аль Имран — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ تَرَ: Оё надидӣ? Оё назар накардӣ? Ин ибора барои ҷалби диққат ва тааҷҷуб омадааст.
• نَصِيبًا: Ҳисса, баҳра, қисмате.
• الْكِتَابِ: Китоб — дар ин ҷо мақсад Таврот аст.
• يُدْعَوْنَ: Даъват карда мешаванд.
• يَتَوَلَّىٰ: Рӯй мегардонанд, пашт мекунанд.
• فَرِيقٌ: Гурӯҳ, дастае.
• مُّعْرِضُونَ: Рӯйгардон, беэътино.

1. Тафсири оят:

Оё надидӣ, эй Паёмбар, ҳоли он яҳудиёнро, ки ба онҳо баҳрае аз Китоби Худо — яъне Таврот — дода шуда буд? Вақте онҳоро ба сӯи Китоби Худо — Қуръон — даъват мекунанд, то миёни онҳо дар он чизе ки ихтилоф кардаанд, ҳукм кунад, гурӯҳе аз онҳо рӯй мегардонанд ва аз қабули ҳақ беэътиноӣ мекунанд.

Ин оят ҳоли он афродеро тасвир мекунад, ки бо вуҷуди доштани дониш аз Таврот ва огоҳӣ аз нишонаҳои паёмбарӣ, ки дар он зикр шудааст, ҳангоме ки ба ҳукми Худо даъват мешаванд, аз рӯи ҳавои нафс ва манфиатҳои шахсӣ аз он рӯй мегардонанд. Онҳо танҳо то замоне ба Китоби Худо риоя мекунанд, ки бо хоҳишҳои онҳо мувофиқ бошад; аммо ҳамин ки ҳукм бар зидди хоҳиши онҳо баромад, аз он дурӣ меҷӯянд. Ҳол он ки шоистаи онҳо ин буд, ки пеш аз ҳама ба ҳукми Китоби Худо таслим шаванд, зеро худро пайрави он медонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дониш танҳо ба худи инсон фоида намерасонад, балки бояд бо амал ва таслим ба ҳақ ҳамроҳ бошад.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳавои нафс ва манфиатҳои шахсӣ метавонанд одамро аз қабули ҳақ боздоранд, ҳатто агар ӯ донишманд бошад ҳам.
• Қуръон ва Китобҳои осмонӣ ҳама ба сӯи ҳақ даъват мекунанд; пас бар мо воҷиб аст, ки ҳангоми даъват ба ҳукми Худо бо фурӯтанӣ иҷобат кунем.
• Ин оят сабр ва устувории Паёмбар (с.а.с.)-ро дар роҳи даъват нишон медиҳад, ки бо вуҷуди рӯйгардонии мардум, ӯ вазифаи худро идома медод.
• Ислом дини ҳақ ва равшан аст; ҳар касе ба он рӯ оварад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад, ва ҳар касе аз он рӯй гардонад, зиён хоҳад кард.