Сураи Аль Имран — Оят 45

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• كَلِمَةٍ مِّنْهُ: калимае аз ҷониби Аллоҳ, яъне фарзанде, ки бо фармони Аллоҳ «Бошад» ба вуҷуд меояд, бидуни падар.
• الْمَسِيحُ: лақаби Ҳазрати Исо (а), ки маънои тақдисшуда ва баракатёфтаро дорад.
• وَجِيهًا: соҳиби ҷоҳу манзалат ва эътибори бузург.
• الْمُقَرَّبِينَ: наздикшудагони ба Аллоҳ, ки дар ҷаннат дар мартабаи баланд қарор доранд.

1. Тафсири оят:

Ба ёд ор, эй Паёмбар, он гоҳеро, ки фариштагон ба Марям гуфтанд: «Эй Марям! Ҳамоно Аллоҳ туро ба фарзанде хушхабар медиҳад, ки вуҷуди ӯ аз калимаи Худо — фармони «Бошад» — ба вуҷуд меояд, на аз падар. Номи ӯ Масеҳ Исо ибни Марям аст. Ӯ дар дунё ва охират соҳиби ҷоҳу эътибори бузург аст ва аз наздикшудагони ба Аллоҳ мебошад. Дар дунё бо паёмбарӣ ва пешравии мардум, ва дар охират бо шафоат ва баландии мартаба дар ҷаннат гиромӣ хоҳад буд. Нисбати ӯ ба модараш Марям нишонаи он аст, ки ӯ бидуни падар ба дунё меояд ва танҳо ба модар нисбат дода мешавад. Ин хушхабар барои Марями покдоман нишонаи раҳмати бузурги Аллоҳ ва қудрати бепоёни Ӯст, ки метавонад бидуни воситаи падар фарзанд биёфарад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ тавоно аст ҳар чизеро, ки хоҳад, бидуни воситаҳои оддӣ ба вуҷуд оварад; Ӯ бар ҳама чиз қодир аст.
• Марями покдоман зани порсо ва бандаи содиқи Аллоҳ буд, ки Аллоҳ ӯро бо хушхабари бузург сарфароз гардонд; ин нишонаи он аст, ки покӣ ва тақво ҳамеша сабаби баракат ва раҳмат мешавад.
• Ҳазрати Исо (а) паёмбари бузурги Аллоҳ ва аз наздикшудагони Ӯст; мо бояд ӯро ҳамчун банда ва паёмбари Аллоҳ эҳтиром кунем, на ҳамчун Худо ё писари Худо.
• Ин оят моро ба ин фикр меорад, ки Аллоҳ бандагони солеҳ ва покдоманро дар дунё ва охират сарбаланд мегардонад ва ба онҳо ҷоҳу манзалати бузург ато мекунад.
• Қуръони Карим китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки таърихи паёмбарон ва бандагони солеҳи Худоро ба мо нақл мекунад, то аз онҳо ибрат гирем ва ба сӯи Аллоҳ наздик шавем.