Surah Ar-Rum — Talata 32

Kahulugan ng mga salita:

• FARRAAQUU – hinati-hati o pinagkaiba-iba.
• SHIYA'AN – mga pangkat o sekta na magkakahiwalay.
• HIZB – pangkat o paksyon.
• FARIHOON – lubos na nasisiyahan at nagagalak.

Paliwanag ng talata:

Ang talatang ito ay nagbabanggit ng mga taong naghati-hati sa kanilang relihiyon at naging mga magkakahiwalay na pangkat. Sila ang mga sumasamba sa mga diyus-diyosan at mga sumusunod sa kanilang mga pagnanasa at mga makabagong paniniwala (bid'ah). Binago nila ang kanilang relihiyon, tinanggap ang ilang bahagi nito at tinalikuran ang iba, ayon sa kanilang mga kagustuhan. Sila ay naging mga pangkat at sekta na sumusunod sa kani-kanilang mga pinuno at mga opinyon, na nagtutulungan sa kasinungalingan. Ang bawat pangkat ay lubos na nasisiyahan sa kanilang pinaniniwalaan, iniisip na sila lamang ang nasa tamang landas at ang iba ay nasa kamalian. Ang pagiging maligaya nila sa kanilang maling paniniwala ay isang pagsubok mula sa Allah, at sila ay nalinlang ng kanilang sariling mga hangarin. Ang mga Hudyo at Kristiyano ay binanggit din dito, sapagkat sila ay kumuha ng ilang bahagi ng mga ipinag-utos sa kanila at tinalikuran ang iba, kaya't sila ay nagkawatak-watak sa iba't ibang sekta.

Mga aral na makukuha:

1. Ang pagkakaisa ng mga Muslim sa iisang relihiyon at paniniwala ay isang malaking biyaya mula sa Allah, kaya't dapat itong pangalagaan at iwasan ang anumang nagdudulot ng pagkakahati-hati.
2. Ang pagbabago sa relihiyon ayon sa pagnanasa at pagpili lamang ng mga bahaging naaayon sa kagustuhan ay isang malaking kapahamakan.
3. Ang labis na kasiyahan sa maling paniniwala at ang pag-aakalang sarili lamang ang nasa katotohanan ay tanda ng pagkaligaw at pagkabulag ng puso.
4. Ang tunay na kaligayahan ay nasa pagsunod sa Quran at Sunnah, hindi sa pagsunod sa mga makabagong paniniwala at mga sekta.
5. Ang pagkakawatak-watak ng mga relihiyosong pangkat ay isang babala sa mga Muslim na magkaisa at iwasan ang mga sanhi ng pagkakahati-hati.