سوره سجده — آیه 10

معانی واژگان:

• ضَلَلْنَا: گم شدن و ناپدید شدن در زمین، در اینجا به معنای پوسیده شدن و تبدیل شدن به خاک است.
• خَلْقٍ جَدِيدٍ: آفرینش تازه و نو، یعنی دوباره زنده شدن پس از مرگ.
• بِلِقَاءِ رَبِّهِمْ: دیدار پروردگارشان در روز قیامت، که همان رستاخیز و حساب و کتاب است.

تفسیر آیه:

مشرکان و منکران رستاخیز با ناباوری و استهزا گفتند: «آیا هنگامی که مُردیم و بدنهایمان در دل زمین پوسید و ناپدید شد و به خاک تبدیل گردید، واقعاً دوباره آفریده میشویم و به زندگی جدیدی بازمیگردیم؟!» آنان این امر را محال و غیرممکن میپنداشتند و با این سخن، حقیقتِ معاد را انکار میکردند. اما این انکار از سرِ نادانی و جهل نبود؛ بلکه از روی عناد و سرکشی بود، زیرا دلهایشان از پذیرش حق و ایمان به دیدار پروردگارشان خالی بود و به روز قیامت و رستاخیز کفر میورزیدند. خداوند در پاسخ به این پندار باطل، کفر و انکار آنان را نسبت به لقای پروردگارشان گوشزد میکند و روشن میسازد که ریشه این انکار، نه عقل و منطق، بلکه کفر و سرکشی آنان است.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان به معاد و رستاخیز، از اصول بنیادین دین است و انکار آن، ریشه در کفر و سرکشی دارد، نه در عقل و استدلال.
• قدرت خداوند محدود به آفرینش نخستین نیست؛ همان خدایی که انسان را از هیچ آفرید، بر بازآفرینی او نیز تواناست.
• یاد قیامت و دیدار پروردگار، انسان را به اصلاح رفتار و پرهیز از گناه دعوت میکند و زندگی را معنادار میسازد.
• استهزای حقایق دینی، نشانه ضعف ایمان و دوری از معرفت است؛ مؤمن باید با بصیرت و اطمینان، در برابر چنین شبهاتی استوار بماند.