Сураи Ас-Саджда — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَعْرِضْ»: рӯй гардон, таваҷҷуҳ накун.

— «وَانتَظِرْ»: интизор шав, чашм бидор.

— «مُّنتَظِرُونَ»: интизоркунандагон, чашмдошткунандагон.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз ин мушрикон рӯй гардон ва ба такзиб ва инкори онҳо аҳамият надеҳ, зеро онҳо дар гумроҳии худ идома медиҳанд. Ту интизор шав, ки Аллоҳ бо онҳо чӣ муомила хоҳад кард ва чӣ ҳукмеро барои онҳо ҷорӣ менамояд. Онҳо низ мунтазиранд ва чашм ба роҳи он доранд, ки ба ту ва ёрони ту ногуворӣ ва бадбахтӣ расад. Аммо Аллоҳ онҳоро хор ва зор хоҳад кард ва туро бар онҳо пирӯзӣ ато хоҳад намуд. Ин пирӯзӣ воқеъ шуд ва сипос аз они Аллоҳ аст. Ҳамчунин онҳо мунтазири азобе ҳастанд, ки ба онҳо ваъда дода шудааст, вале онҳо намедонанд, ки фарҷоми кор ба зарари худи онҳо тамом мешавад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба мӯъминон таскин медиҳад, ки душманони ҳақиқат ҳаргиз пирӯз намешаванд ва фарҷоми нек аз они аҳли имон аст.

— Сабре, ки Аллоҳ ба Паёмбараш фармудааст, барои ҳамаи мусулмонон дарс аст: дар баробари радду инкори мухолифон бояд бо сабр ва интизори ёрии Аллоҳ истодагӣ кард.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳукми Аллоҳ ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад.

— Ваъдаи ёрии Аллоҳ ба бандагони солеҳ ҳамеша амалӣ мешавад, гарчанде ки вақте интизорӣ тӯл кашад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои ғами душманон, дили худро ба Аллоҳ вобаста кунем ва ба ваъдаи Ӯ бовар дошта бошем.