Сураи Ас-Саджда — Оят 29

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Ал-Фатҳ: рӯзи ҳукмронӣ ва ҷудоӣ, ки дар он ҳақ аз ботил ҷудо мешавад — рӯзи қиёмат.
• Ло янфаъу: фоида намерасонад, суд намедиҳад.
• Юнзарун: ба онҳо мӯҳлат дода намешавад, бозгашт ва тавба кардан имкон намеёбанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба ин кофирон бигӯ: он рӯзе, ки ҳукми Худо иҷро мешавад ва ҳақ аз ботил ҷудо мегардад — яъне рӯзи қиёмат — имон овардани кофирон дигар ба онҳо ҳеҷ суде намерасонад. Онҳо дар дунё имон наоварданд ва ҳангоми дидани азобу ҳисоб хоҳанд донист, ки ҳақиқат чист, аммо ин донистан ва имон овардан дар он рӯз қабул намешавад. Ҳамчунин ба онҳо мӯҳлат дода намешавад, ки ба дунё баргарданд ва тавба кунанд ё амали нек анҷом диҳанд. Ин рӯз рӯзи пирӯзии мӯъминон бар кофирон ва рӯзи ҷудоии ҳақ аз ботил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки фурсати имон ва тавба маҳдуд ба ҳаёти дунёст; пас бояд пеш аз расидани аҷал ба сӯи Худо рӯй оварем.
• Имон ва амали солеҳ дар дунё сармояи наҷот дар охират аст, на имоне, ки танҳо ҳангоми дидани азоб пайдо мешавад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи адолати комил аст; ҳеҷ кас бе ҳисоб намемонад ва ҳеҷ золиме аз ҷазо намегурезад.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки сабре, ки дар роҳи ҳақ мекунанд, дар он рӯз ба пирӯзӣ ва сарфарозӣ меанҷомад.
• Вақтро ғанимат донем ва ҳар лаҳзаро барои наздик шудан ба Худо, омӯхтани Қуръон ва амали нек истифода барем, зеро фардо дер аст.