Surja Sebe — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• el-Kefûr (الكفور): Ai që është shumë mosmirënjohës ndaj begative të Allahut dhe i mbytur në mohim.

Tefsiri i Ajetit:

Ky ndëshkim që u zbrit atyre – shndërrimi i kopshteve pjellore në pemë të hidhura dhe gjemba – ishte shpërblim i veprave të tyre, për shkak se mohuan begatitë e Allahut dhe nuk e falënderuan Atë për mirësitë që u kishte dhënë. Ata i kthyen shpinën urdhrave të Tij dhe përgënjeshtruan të dërguarit e Tij, prandaj Allahu i ndëshkoi me një rrjedhë të fuqishme uji që shkatërroi digën dhe i shndërroi kopshtet e tyre të bukura në pemë me fruta të hidhura e të papëlqyeshme, si dhe në shkurre pa fruta, me gjemba e me pak pemë lotusi. Ky ndryshim nga e mira në të keqe ishte pasojë e drejtë e mosbesimit dhe mosmirënjohjes së tyre. Allahu i Lartësuar e ndëshkon me një dënim të tillë vetëm ata që janë mohues të mëdhenj dhe mohojnë begatitë e Tij, duke i dhënë secilit sipas veprës së tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mosmirënjohja ndaj begative të Allahut është shkak për humbjen e tyre dhe shndërrimin në dënim, prandaj duhet ta ruajmë mirënjohjen ndaj Tij në çdo kohë.
2. Ndëshkimi i Allahut është i drejtë dhe proporcional me veprat, dhe Ai nuk i ndëshkon njerëzit pa shkak, por për shkak të veprave të tyre.
3. Ky ajet na mëson se begatitë janë sprovë nga Allahu, dhe kush i përdor ato në mirënjohje dhe bindje, i rriten e i ruhen; ndërsa kush i mohon, i humbin dhe kthehen në dëshpërim.
4. Në këtë ajet ka nxitje për t'u larguar nga mosbesimi dhe mosmirënjohja, dhe nxitje për t'u afruar te Allahu me falënderim dhe bindje, sepse kjo është rruga e ruajtjes së mirësive dhe e shmangies së dënimit.