Сураи Ас-Саффат — Оят 105

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «صَدَّقْتَ»: тасдиқ кардӣ, амалӣ сохтӣ он чиро, ки дар хоб дида будӣ.
• «الرُّؤْيَا»: хоби шабона, ки Аллоҳ ба Иброҳим (алайҳис-салом) нишон дода буд.
• «نَجْزِي»: подош медиҳем, мукофот медиҳем.
• «الْمُحْسِنِينَ»: некӯкорон, онҳое ки амалҳои нек ва итоат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Иброҳим (алайҳис-салом) хитоб карда мефармояд, ки ту он чиро, ки дар хоб ба ту фармуда шуда буд, ба ҷо овардӣ ва тасдиқ кардӣ — яъне омода шудӣ писари худро қурбон кунӣ, то даме ки Аллоҳ фармон дод, ки аз ин кор даст боздор. Ин нишонаи итоати комил ва таслим будан ба фармони Аллоҳ буд. Сипас Аллоҳ мефармояд, ки Мо ҳамин тавр некӯкоронро подош медиҳем — яъне онҳое ки дар роҳи Аллоҳ сабр мекунанд ва амрҳои Ӯро иҷро менамоянд, аз озмоишҳо ва сахтиҳо наҷот медиҳем ва дар дунёву охират мукофот медиҳем. Ин оят тасаллӣ ва умедворӣ барои ҳамаи муъминон аст, ки агар ба Аллоҳ таваккул кунанд ва некӯкор бошанд, Ӯ онҳоро танҳо намегузорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Итоат ба Аллоҳ ва таслим шудан ба фармони Ӯ сабаби наҷот ва баракат аст.
• Аллоҳ бандагони некӯкорро дӯст медорад ва онҳоро дар ҳама ҳолат ёрӣ мекунад.
• Сабр дар озмоишҳо ва иҷрои амрҳои Аллоҳ подоши бузург дорад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳатто дар сахттарин лаҳзаҳо ба Аллоҳ таваккул кунем ва аз раҳмати Ӯ умедвор бошем.
• Ин оят даъват мекунад, ки ҳамеша некӯкор бошем, то аз зумраи муҳсинон гардем ва дар дунёву охират сарфароз шавем.