Сураи Ас-Саффат — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «وَنَادَيْنَاهُ»: ва Нидо кардем ӯро, яъне бо овози баланд муроҷиат кардем ба Иброҳим.

— «أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ»: ки эй Иброҳим! Ин нидо барои ҷалби таваҷҷуҳ ва эҳсоси меҳрубонӣ аз ҷониби Парвардигор аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) тамоми омодагиро барои иҷрои фармони Аллоҳ — қурбон кардани писари худ Исмоил — анҷом дод ва кордро ба гардани фарзандаш гузошт, Аллоҳи таъоло ӯро нидо кард: «Эй Иброҳим!» Ин нидо дар лаҳзаи бисёр ҳассос ва сангин буд, то дили Иброҳим ором гирад ва бифаҳмонад, ки озмун ба поён расидааст. Аллоҳ ба ӯ хабар дод, ки ту он чиро, ки дар хоб дида будӣ, амалӣ кардӣ ва фармонро ба ҷо овардӣ. Ин нидо нишонаи қабули амали Иброҳим ва раҳмати Аллоҳ бар ӯ буд, ки ба ҷои қурбонии писар, қурбонии бузургро фидо кард. Ҳамин тавр, Аллоҳ бандагони некӯкорро аз сахтиҳо наҷот медиҳад ва подоши некӯкоронро медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони худро дар лаҳзаҳои сахт танҳо намегузорад ва ба онҳо нидо мекунад, яъне кӯмак ва раҳматашро наздик мегардонад.

— Сабри Иброҳим (алайҳис-салом) ва итоаташ ба фармони Аллоҳ сабаби сазовор шудан ба нидои илоҳӣ ва подоши бузург гардид.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми озмунҳо ба Аллоҳ таваккал кунем ва ба фармонаш итоат намоем, зеро анҷоми некӯкорона ҳамеша бо раҳмат ва наҷот ҳамроҳ аст.

— Нидои Аллоҳ ба Иброҳим бо номи ӯ нишонаи иззат ва қадрдонӣ аз ҷониби Парвардигор аст, ки ин ба ҳар бандаи содиқ умед мебахшад.

— Ин оят моро ба муҳаббат ба Аллоҳ ва пайравии паёмбарон ташвиқ мекунад, зеро онҳо намунаи олии итоат ва сабр буданд.