صافات سۈرىسى — ئايەت 134

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج بولغان سۆزلەر:

• «إِذْ»: ئەسلىدە «ئۆز ۋاقتىدا»، «شۇ چاغدا» دېگەن مەنىدە بولۇپ، بۇ يەردە ئۆتكەن زاماندا يۈز بەرگەن بىر ۋەقەنى ئەسلىتىش ئۈچۈن كەلگەن.
• «نَجَّيْنَاهُ»: «بىز ئۇنى قۇتقۇزدۇق» دېگەن مەنىدە. بۇ يەردە ئاللاھ تائالا لۇت ئەلەيھىسسالامنى ھالاكەتتىن قۇتقۇزغانلىقىنى بىلدۈرىدۇ.
• «أَهْلَهُ»: «ئۇنىڭ ئەھلى»، يەنى ئۇنىڭ ئائىلە-تەۋەلىرى، يېقىنلىرى.
• «أَجْمَعِينَ»: «ھەممىسى»، «جەمئىي» دېگەن مەنىدە. بۇ سۆز ئەھلىنىڭ ھەممىسى قۇتقۇزۇلغانلىقىنى ئوخشىتىپ بېرىدۇ.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە پەيغەمبەر لۇت ئەلەيھىسسالامنىڭ قىسسىسىدىن بىر پارچىنى ئەسلىتىدۇ. ئۆز ۋاقتىدا ئاللاھ لۇت ئەلەيھىسسالامنى ۋە ئۇنىڭ ئەھلىنى، يەنى ئائىلە-تەۋەلىرىنى ھەممىسىنى بىرلىكتە قۇتقۇزدى. بۇ قۇتقۇزۇش ئۇلارغا كەلگەن ھالاكەتتىن، يەنى قەۋمىگە چۈشكەن ئازاب-ئوقۇبەتتىن قۇتقۇزۇش ئىدى. لۇت ئەلەيھىسسالامنىڭ قەۋمى ئىمانسىزلىق ۋە بۇزۇق ئىشلار بىلەن شۇغۇللىنىپ، ئاللاھنىڭ ئازابىغا دۇچار بولغان ئىدى. ئاللاھ تائالا ئۇنىڭغا ۋەھىي قىلىپ، ئائىلىسىنى ئېلىپ كېچىدە شەھەردىن چىقىپ كېتىشنى بۇيرۇدى. شۇنداق قىلىپ، لۇت ئەلەيھىسسالام ۋە ئۇنىڭ ئەھلى ئازابتىن ئامان قالدى. ئەمما ئۇنىڭ خوتۇنى بۇنىڭدىن مۇستەسنا بولۇپ، ئۇ كاپىر بولغانلىقى ئۈچۈن قەۋمى بىلەن بىرگە ھالاك بولدى. بۇ ئايەت ئاللاھنىڭ مۇئمىن بەندىلىرىنى قۇتقۇزىدىغانلىقىنى، ئۇلارغا رەھىم-شەپقەت قىلىدىغانلىقىنى كۆرسىتىدۇ. شۇڭا، ئى مۇئمىن قېرىنداشلار، ئاللاھقا ئىمان ئېيتىپ، ئۇنىڭ پەيغەمبەرلىرىگە ئەگىشىڭلار، شۇنداق قىلسىڭىز، ئاللاھ سىلەرنىمۇ ھەر خىل بەلا-قازالاردىن قۇتقۇزىدۇ ۋە جەننەتتە ئەبەدىي بەخت-سائادەتكە ئېرىشتۈرىدۇ.