Сураи Ас-Саффат — Оят 150

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَمْ»: ҳарфи истифҳом аст, ки барои рад кардан ва инкор омадааст, яъне «ё ин ки...?».
• «خَلَقْنَا»: офаридем, биёфаридем.
• «الْمَلَائِكَةَ»: фариштагон.
• «إِنَاثًا»: духтарон, занон, модинаҳо.
• «شَاهِدُونَ»: ҳозир буданд, шоҳид буданд, назорат мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят кофирон ва мушриконро сахт сарзаниш мекунад ва ба онҳо мегӯяд: оё шумо ҳозир будед ва шоҳид шудед, вақте ки Мо фариштагонро офаридем, ки онҳоро духтарон мешуморед? Оё шумо дидед, ки Мо онҳоро модина офаридаем? Ин суханҳои беасос ва даъвоҳои бедалел аст. Онҳо на ҳангоми офариниши фариштагон ҳозир буданд, на ягон далели шаръӣ ё ақлӣ доранд, ки фариштагон духтарони Худо ҳастанд. Ин гуфтор танҳо аз ҷаҳолат, ҳавои нафс ва пайравӣ аз гумроҳӣ сарчашма мегирад. Худованд аз ҳар он чи ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва беайб аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар бораи Худо ва олами ғайб танҳо он чизеро бигӯяд, ки далели равшан дорад; сухани беилм гуфтан ба гумроҳӣ мебарад.
• Қуръон бо далелҳои қатъӣ ботилро рад мекунад ва ҳақро равшан месозад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки аз гуфторҳои беасос ва хурофотӣ дурӣ ҷӯем.
• Худованд одилу ҳаким аст ва ҳеҷ кас ба Ӯ ҳақ надорад чизеро нисбат диҳад, ки ба камоли Ӯ мухолиф аст.
• Ин гуна оятҳо моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунанд, то ҳақиқатро бифаҳмем ва ба роҳи рост ҳидоят шавем.