Sura As-Saffat — Werset 16

Znaczenie słów:

• A-idhā mitnā – „Czy kiedy umrzemy…” – pytanie retoryczne wyrażające zaprzeczenie i niedowierzanie.
• Kunnā turāban – „staniemy się prochem” – czyli po śmierci, gdy ciało ulegnie rozkładowi.
• Wa ʿizāman – „i kośćmi” – czyli kośćmi spróchniałymi i rozpadającymi się.
• A-innā la-mabʿūthūn – „czy naprawdę zostaniemy wskrzeszeni” – czyli przywróceni do życia.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Niewierni, którzy odrzucali prawdę, mówili do Proroka (niech spoczywa na nim pokój): „To, z czym przychodzisz, to tylko jawna magia”. Następnie zadawali pytanie pełne szyderstwa i niedowierzania: „Czy naprawdę, kiedy umrzemy i zamienimy się w proch, a nasze kości ulegną rozkładowi i rozproszeniu w ziemi, zostaniemy ponownie powołani do życia? Czy nasi przodkowie, którzy dawno temu umarli, również zostaną wskrzeszeni?”. Uważali to za rzecz całkowicie niemożliwą i odległą od rozsądku. Ich słowa wynikały z głębokiego zwątpienia w moc Allaha i z lekceważenia Jego obietnicy o zmartwychwstaniu. Zapominali, że Ten, który stworzył ich po raz pierwszy z niczego, jest w stanie przywrócić ich do życia ponownie, gdyż Jego moc nie zna granic.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara w zmartwychwstanie jest fundamentem wiary – ten werset uczy nas, że życie doczesne nie jest celem samym w sobie, lecz drogą do życia wiecznego. Kto wierzy w powrót do Allaha, ten dba o swoje czyny i unika grzechów.
2. Moc Allaha nie ma granic – jeśli Allah stworzył człowieka z niczego, to tym bardziej może go wskrzesić po śmierci. Ta prawda napełnia serce muzułmanina spokojem i ufnością w obietnice Boga.
3. Ostrzeżenie przed lekceważeniem prawdy – postawa niewiernych, którzy wyśmiewali zmartwychwstanie, jest przestrogą dla nas, abyśmy nie podążali za ich śladem. Człowiek, który zaprzecza Dniu Ostatniemu, traci sens życia i pogrąża się w złudzeniach.
4. Nadzieja dla wierzących – skoro zmartwychwstanie jest prawdą, to każdy dobry uczynek i każda chwila cierpliwości w wierze zostaną wynagrodzone. To dodaje siły do wytrwania w trudnościach życia.
5. Pouczenie o marności świata – przypomnienie o śmierci i rozkładzie ciała uczy pokory i oderwania od przywiązań do dóbr doczesnych, które są przemijające.