Сураи Ас-Саффат — Оят 168

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَوْ — агар, кош.
• عِندَنَا — назди мо, дар ихтиёри мо.
• ذِكْرًا — китоб, ёддошт, панд. Дар ин ҷо маънои китоби осмонӣ аст.
• مِنَ الْأَوَّلِينَ — аз умматҳои пешин, аз гузаштагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол аз забони кофирони Макка хабар медиҳад, ки онҳо пеш аз баъсати Паёмбар (с) мегуфтанд: «Агар назди мо низ китобе аз китобҳои осмонии пешиниён — монанди Таврот ва Инҷил — мебуд, мо ҳатман ибодати худро барои Аллоҳ холис мекардем ва аз бандагони ростқавл мешудем». Онҳо бо ин суханон мехостанд худро узрхоҳ нишон диҳанд, ки гӯё роҳи ҳидоятро намеёбанд. Аммо ин гуфтори онҳо рост набуд, зеро ҳангоме ки Муҳаммад (с) бо Қуръони азим ба сӯи онҳо омад, ба он имон наоварданд ва онро инкор карданд. Ба зудӣ онҳо натиҷаи куфри худро хоҳанд донист ва азоби сахти рӯзи қиёматро хоҳанд дид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ҳатто узрҳо ва баҳонаҳои кофиронро сабт мекунад ва ба онҳо ҷавоб медиҳад, ки ҳақиқатан Қуръон омадааст ва ҳеҷ баҳонае боқӣ намондааст.
• Қуръони Карим барои тамоми инсоният роҳнамо ва ҳуҷҷати Худованд бар бандагон аст; ҳар касе ки ба он имон оварад, саодати дуняву охиратро меёбад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем ва аз он баҳра гирем, на монанди онҳое ки баҳона ҷустанд ва ҳақро инкор карданд.
• Ислом дини равшан ва осон аст; Аллоҳ таоло ҳуҷҷатро ба воситаи китобҳои осмонӣ ва паёмбарон тамом кардааст, то касе рӯзи қиёмат узр наорад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкор кардани ҳақ оқибати бад дорад ва бояд ҳамеша талаби ҳақиқат бошем ва ба он амал кунем.