Сураи Ас-Саффат — Оят 169

1. Маънои калимаҳо:

• «عِبَادَ»: бандагон, ҷамъи «абд» (банда).
• «الْمُخْلَصِينَ»: покихолисон, онҳое ки ибодатро танҳо барои Аллоҳ холис кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони кофирони Макка аст, ки пеш аз баъсати Паёмбар (с) мегуфтанд: «Агар барои мо китобе аз китобҳои пешиниён меомад, мисли Таврот, мо ҳатман бандагони холис барои Аллоҳ мешудем ва ибодатро танҳо ба Ӯ ихлос мекардем». Онҳо ваъда медоданд, ки агар китобу паёмбар барояшон биёяд, роҳи рост мегиранд ва аз гунаҳкорӣ даст мекашанд. Аммо вақте ки Муҳаммад (с) бо Қуръон омад, онҳо ба он имон наоварданд ва кофир шуданд. Пас ба зудӣ онҳо натиҷаи ин рафторашонро хоҳанд донист ва азоби сахти рӯзи қиёматро хоҳанд дид. Ин суханони онҳо танҳо даъвое буд, ки дар он рост набуданд, зеро агар рост мегуфтанд, бо омадани Қуръон имон меоварданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон ваъдаҳои холис медиҳанд, аммо вақте ҳақиқат меояд, онро қабул намекунанд. Ин моро огоҳ мекунад, ки ҳангоми омадани ҳақ ростқавл бошем ва ба он имон оварем.
• Холис будан дар ибодат яке аз сифатҳои бандагони солеҳ аст, ки Қуръон онро ситоиш мекунад. Ҳар мусулмон бояд кӯшиш кунад, ки ибодаташро танҳо барои Аллоҳ холис гардонад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки инкор ва кофирӣ ба Қуръон оқибати бад дорад ва рӯзи қиёмат ҳар кас ҷазои амалашро мебинад.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки неъмати Қуръон ва Паёмбар (с)ро қадр кунем ва аз онҳо барои ислоҳи худ ва ҷамъият истифода барем.