Surat As-Saffat — Ayat 25

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• مَا لَكُمْ : "Ana apa karo kowé?" utawa "Kenapa kowé?" — iki minangka pitakon kang ngemu surasa ngecam lan nggugat.
• لَا تَنَاصَرُونَ : "Kowé ora padha tulung-tinulung" utawa "ora padha ngewangi siji lan sijiné". Tembung iki asalé saka نَصَرَ kang tegesé nulungi, banjur dadi تَنَاصَرَ kang tegesé tulung-tinulung utawa ngewangi siji lan sijiné.

1. Tafsiré ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakaké kahanané wong-wong kafir ing dina kiyamat. Nalika iku, wong-wong mau padha diuncalaké ing neraka, banjur padha ditakoni kanthi pitakon kang ngemu surasa ngecam lan nggugat: "Ana apa karo kowé? Kenapa kowé ora padha tulung-tinulung?"

Ing donya, wong-wong kafir iku padha gumantung marang siji lan sijiné, padha ngarep-arep pitulungan saka kanca-kancané, saka bandha, saka pangkat, lan malah saka brahala-brahala kang padha disembah. Padha ngaku yèn brahala-brahala iku bisa nulungi lan nglindhungi. Nanging ing dina kiyamat, kabeh iku ora ana gunané. Ora ana siji-sijia kang bisa nulungi siji lan sijiné. Brahala-brahala kang padha disembah iku ora bisa nulungi apa-apa, malah bisa dadi sebab siksaan kang luwih abot.

Pitakon iki dudu pitakon kanggo njaluk katrangan, nanging minangka pitakon kanggo ngecakké lan ngecam, supaya wong-wong kafir iku rumangsa getun lan ngerti yèn kabeh pangarep-arepé ing donya iku ora ana gunané ing akhirat. Ing donya padha bisa tulung-tinulung, nanging ing akhirat kabeh iku wis ora ana gunané. Sing bisa nulungi mung Allah SWT, lan wong-wong kafir iku ora padha ngarep-arep marang Panjenengané.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké marang kita yèn ing dina kiyamat ora ana siji-sijia kang bisa nulungi kita kajaba amal kabecikan lan ridhané Allah SWT. Mula, aja padha gumantung marang bandha, pangkat, utawa kanca-kanca ing donya.
• Ayat iki ngélingaké yèn brahala, sesembahan saliyané Allah, utawa apa waé kang kita andelaké saliyané Allah iku ora bisa nulungi kita ing akhirat. Mung Allah SWT kang Maha Nulungi.
• Ayat iki nuwuhaké rasa wedi lan eling marang dina kiyamat, supaya kita tansah nyiyapaké bekal amal kabecikan.
• Ayat iki nuduhaké yèn pitulungan kang sejati iku mung saka Allah SWT. Mula, kita kudu tansah nyuwun pitulungan marang Panjenengané, lan ora gumantung marang makhluk.
• Ayat iki uga mulangaké yèn ing donya iki kita kudu tulung-tinulung ing bab kabecikan lan takwa, nanging aja nganti kita ngandelaké pitulungan marang barang kang ora bisa nulungi ing akhirat.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku tansah ngélingaké kita marang bab kang sejati lan nuntun kita marang dalan kang bener.