Сураи Ас-Саффат — Оят 67

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «شَوْبًا»: омехта, маҳлули омехташуда.
• «حَمِيم»: оби бағоят гарм, ки ба дараҷаи ниҳоии гармӣ расидааст.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки аҳли дӯзах аз дарахти заққум мехӯранд ва шикамҳояшонро аз он пур мекунанд, барояшон нӯшокие омехта ва бадранг аз оби ҷӯшон омода аст. Ин об ба ниҳояти гармӣ расидааст. Онҳо ин оби бағоят гармро бо заққум омехта менӯшанд, то он ки дар даруни шикамҳояшон ба ҳам меомезад ва барояшон омехтаи ногувор мегардад. Ин азоби пай дар пай аст: аввал хӯроки талху бадбӯй, сипас нӯшокии ҷӯшони сӯзон, ва дар ниҳоят бозгашти онҳо ба азоби бепоёни оташи дӯзах аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо адолатнок ва мувофиқи аъмоли бандагон аст; касоне ки дар дунё аз роҳи ҳақ рӯй гардонданд ва неъматҳои Худоро инкор карданд, дар охират бо азоби сахт рӯ ба рӯ мешаванд.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва инсон бояд пеш аз ҳама ба саодати ҷовидонӣ фикр кунад.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд тарғиб мекунад, зеро раҳмати Худо барои тавбакунандагон фарох аст.
• Инчунин дарк мекунем, ки Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш оқибати нек ва бадро нишон медиҳад, то инсон бо хирадмандӣ роҳи рост интихоб кунад ва ба неъматҳои ҷовидонии биҳишт ноил гардад.