ซูเราะฮฺ อัส-ศ็อฟฟาต — อายะฮฺ 69

คำสำคัญ:

• أَلْفَوْا (อัลเฟา): พบเจอ หรือประสบพบ
• آبَاءَهُمْ (อาบาอะฮุม): บรรพบุรุษของพวกเขา
• ضَالِّينَ (ฎอลลีน): ผู้หลงผิด ผู้หลงทาง

การตีความ:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงสภาพของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในวันกิยามะฮ์ เมื่อพวกเขาถูกสอบสวนถึงสาเหตุที่พวกเขาปฏิเสธและไม่ยอมศรัทธา พวกเขากล่าวแก้ตัวว่า พวกเขาเพียงแต่ทำตามบรรพบุรุษของตนเท่านั้น อัลลอฮ์ทรงตอบโต้ข้อแก้ตัวนี้ว่า แท้จริงพวกเขาพบบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นผู้หลงผิดอยู่แล้ว มิใช่บรรพบุรุษที่อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง แล้วพวกเขาก็รีบเร่งติดตามพวกเขาโดยปราศจากการไตร่ตรองหรือแสวงหาหลักฐานใด ๆ

การที่พวกเขาอ้างว่าทำตามบรรพบุรุษนั้น ไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผล เพราะการทำตามโดยไม่ใช้สติปัญญาไตร่ตรอง ไม่ได้ทำให้ความผิดของพวกเขาลดน้อยลงแต่อย่างใด การที่บรรพบุรุษหลงผิดอยู่แล้ว ยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขาสมควรได้รับการลงโทษ เพราะพวกเขามีโอกาสที่จะใช้สติปัญญาแยกแยะความจริงจากความเท็จ แต่กลับเลือกที่จะทำตามอย่างงมงายโดยไม่มีเหตุผลอันควร

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การทำตามบรรพบุรุษโดยปราศจากการไตร่ตรองนั้น ไม่ใช่ข้ออ้างที่อัลลอฮ์ทรงยอมรับ การเป็นมุสลิมที่ดีต้องใช้สติปัญญาในการแสวงหาความจริง ไม่ใช่ทำตามอย่างงมงายเพียงเพราะเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา
2. อิสลามสอนให้เรารักและเคารพบรรพบุรุษ แต่ความรักและความเคารพนั้นต้องไม่ขัดกับความจริงและหลักการที่ถูกต้อง หากบรรพบุรุษของเราอยู่ในหนทางที่ผิด เราควรเป็นผู้ที่นำทางพวกเขาสู่ความถูกต้องด้วยความนุ่มนวลและ wisdom
3. การใช้สติปัญญาไตร่ตรองเป็นสิ่งที่อิสลามให้ความสำคัญอย่างยิ่ง เราต้องไม่ละทิ้งเหตุผลเพียงเพื่อการคล้อยตามผู้อื่น แต่ต้องแสวงหาความจริงด้วยตนเองผ่านการศึกษาและใคร่ครวญ
4. อัลกุรอานเป็นแสงสว่างที่นำทางเราให้พ้นจากความหลงผิด หากเรายึดมั่นในคำสอนของอัลกุรอานและแบบอย่างของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เราจะไม่หลงทางแม้บรรพบุรุษของเราจะหลงผิดก็ตาม