Сураи Ас-Саффат — Оят 86

1. Маънои калимаҳо:

• أَئِفْكًا: Ҳамзаи истифҳом (савол) аст ва "ифк" ба маънои бузургтарин дурӯғ ва сохтакорист.
• آلِهَةً: Ҷамъи "илоҳ" аст, яъне маъбудҳои сохтаву бардурӯғ.
• دُونَ اللَّهِ: Ғайр аз Аллоҳ, яъне ба ҷуз Аллоҳ.
• تُرِيدُونَ: Қасд доред, мехоҳед.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба падару қавми худ инкоркунон гуфт: Оё шумо маъбудҳои дурӯғину сохтаро ба ҷои Аллоҳ мехоҳед ва мепарастед? Оё ин бузургтарин дурӯғ нест, ки мавҷудоти оҷизу нотавонро ба ҷои Парвардигори ягона қарор медиҳед? Шумо маъбудҳоеро меҷӯед, ки худ сохтаи дастҳои шумо ва ақлҳои ноқиси шумо ҳастанд, ва ҳақи парастиши Аллоҳро, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, тарк мекунед. Ин саволи Иброҳим (алайҳис-салом) на танҳо инкор, балки даъвати оқилона ба андеша ва бозгашт ба сӯи ҳақиқат аст.

1. Фавойиди оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи он чи мепарастем, андеша кунем ва бифаҳмем, ки оё воқеан сазовори ибодат аст ё на.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии даъват ба тавҳид ва мубориза бо ширк аст; вай бо далелҳои равшан ва мантиқи солим қавми худро ба сӯи ҳақиқат даъват кард.
• Ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ бузургтарин дурӯғ ва беадолатӣ аст, зеро инсон махлуқро ба ҷои Холиқ мепарастад.
• Ислом даини ақл, андеша ва тавҳид аст; он инсонро ба парастиши танҳо Аллоҳи ягона даъват мекунад, ки сазовори ҳама гуна ибодат ва ситоиш аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо нармӣ ва ҳикмат ба сӯи ҳақ даъват кунем, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо падару қавми худ бо саволҳои оқилона муроҷиат кард.