Surat Sad — Ayat 38

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• مُقَرَّنِينَ: kang diranté utawa ditalèni siji lan sijiné.
• الْأَصْفَادِ: rante-rante utawa belenggu kanggo nyekel tangan lan gulu.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakake bab kekuwatan kang diparingake marang Nabi Sulaiman. Saliyané para jin kang padha nyambut gawe kanggo dhèwèké — ana kang dadi tukang bangunan, ana kang nyilem ing segara njupuk mutiara — isih ana manèh golongan liyané, yaiku para syetan kang paling duraka lan mbangkang. Wong-wong iki ora bisa obah kanthi bébas, amarga padha ditalèni lan diranté ing belenggu, tangané digandhèng karo guluné. Kabeh mau minangka tandha yèn kekuwatan kang diparingake Allah marang Nabi Sulaiman iku gedhé banget, nganti para makhluk kang angkara murka bisa ditundukake lan dikunjara. Iki kabèh minangka kanugrahan khusus saka Allah marang Nabi Sulaiman, lan dhèwèké kena mènèhi utawa nahan sapa waé kang dikarepake, tanpa ana pitungan utawa tanggung jawab marang sapa waé kajaba marang Allah.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yèn Allah iku Maha Kuwasa lan bisa maringi kekuwatan marang sapa waé kang dikarepake, kalebu marang para nabi lan para kekasihé.
• Kekuwatan lan panguwasa iku dudu barang kang kudu dibanggakake, nanging minangka amanah saka Allah kang kudu digunakake kanthi bener.
• Para makhluk kang angkara murka, sanajan kuwat lan jahat, tetep bisa ditundukake dening kekuwatan Allah.
• Ayat iki uga nuduhake yèn Islam iku agama kang ngajeni marang keadilan lan ketertiban, amarga para durjana lan tukang gawé rusak kudu dikendhaleni supaya ora ngrusak uripé wong akèh.
• Kanggo kita kabèh, ayat iki dadi pangeling yèn saben kekuwatan lan kapinteran kang kita duwé iku asalé saka Allah, mula kudu disyukuri lan digunakake kanggo kabecikan, ora kanggo tumindak sewenang-wenangé.