Сураи Сад — Оят 85

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَأَمْلَأَنَّ: Қасам ва таъкид аст, яъне «ҳатман пур мекунам».
• جَهَنَّمَ: Номи оташи дӯзах, ки ҷои азоб аст.
• مِنكَ: Аз ту, эй Иблис.
• وَمِمَّن تَبِعَكَ: Ва аз касоне, ки аз ту пайравӣ карданд.
• مِنْهُمْ: Аз онҳо, яъне аз фарзандони Одам.
• أَجْمَعِينَ: Ҳамагиро, бе истисно.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Иблис — он ки аз фармони Ӯ саркашӣ кард — мефармояд, ки Ӯ бо ҳақ сухан мегӯяд ва ҳақро мегӯяд, ва ҳеҷ гоҳ ҷуз ҳақ намегӯяд. Сипас Худо қасам мехӯрад, ки рӯзи қиёмат ҷаҳаннамро аз Иблис ва аз наслаш ва аз ҳамаи он касоне, ки дар куфр ва саркашӣ аз Ӯ пайравӣ карданд, аз фарзандони Одам, пур мекунад. Яъне ҳамаи онҳое, ки роҳи Иблисро пеш гирифтанд ва аз роҳи Худо рӯй гардонданд, дар дӯзах ҷамъ мешаванд, бе он ки касе аз онҳо боқӣ монад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳақро мегӯяд; Ӯ ҳеҷ гоҳ зулм намекунад ва ҳар касро тибқи амалаш ҷазо медиҳад.
• Оят огоҳӣ медиҳад, ки пайравӣ аз роҳи бад ва аз шахсони гумроҳ метавонад оқибати бад дошта бошад, бинобар ин инсон бояд роҳи рост ва ҳақро интихоб кунад.
• Дар ин оят раҳмати Худо низ ҳаст: Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то одамон тавба кунанд ва ба роҳи дуруст баргарданд.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; он моро аз роҳи хато нигоҳ медорад ва ба сӯи некӣ ва наҷот роҳнамоӣ мекунад.
• Ин оят боиси он мешавад, ки инсон ба амалҳои худ андеша кунад ва аз пайравии кӯр-кӯрона аз бадҳо худдорӣ намояд, то аз ҷумлаи онҳое набошад, ки дар дӯзах ҷамъ мешаванд.