Сураи Ан-Ниса — Оят 131

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَصَّيْنَا: фармудем, амр кардем, тавсия додем.
• اتَّقُوا اللَّهَ: аз Аллоҳ битарсед, яъне амрҳои Ӯро иҷро кунед ва аз манъ кардаҳояш парҳез кунед.
• تَكْفُرُوا: кофир шавед, инкор кунед, ношукрӣ кунед.
• غَنِيًّا: бениёз, беҳоҷат.
• حَمِيدًا: ситоишшуда, сутуда, ҳама сифатҳояш некӯ ва писандида.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло молики тамоми он чизест, ки дар осмонҳо ва замин аст, ва ҳар чизе ки дар мобайни онҳост. Ҳамагӣ дар тасарруфи Ӯст ва ҳеҷ кас аз фармони Ӯ берун нест.

Сипас Аллоҳ хабар медиҳад, ки ба аҳли китоб — яҳудиён ва насоро — ки пеш аз шумо буданд, амр ва тавсия карда буд, ки аз Аллоҳ битарсанд ва амрҳои Ӯро ба ҷо оранд. Ҳамчунин ба шумо — эй уммати Муҳаммад (с) — ҳам ҳамин тавсияро кард, ки тақвои Аллоҳро пеша кунед ва аз нофармониҳо дур шавед.

Пас аз ин Аллоҳ мефармояд: агар шумо кофр шавед ва ин тавсияро инкор кунед, ба Аллоҳ ҳеҷ зараре намерасонед, зеро тамоми он чи дар осмонҳо ва замин аст, аз они Ӯст. Аллоҳ аз тоату ибодати шумо бениёз аст ва ҳеҷ ниёзе ба бандагонаш надорад. Ӯ Ғанӣ аст — аз ҳамаи махлуқот бениёз, ва Ҳамид аст — дар ҳамаи сифатҳо ва кирдорҳояш ситоишшуда, сазовори ҳар гуна ҳамду сано.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳама чиз дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ бар ҳама чиз қодир аст.
• Тақвои Аллоҳ вазифаи ҳамаи умматҳост, на танҳо уммати ислом; паёмбарон ҳамеша мардумро ба тақво даъват кардаанд.
• Агар инсон роҳи рост наравад, ба худ зарар мерасонад, на ба Аллоҳ; зеро Аллоҳ аз ҳама бениёз аст.
• Аллоҳ Ғанӣ ва Ҳамид аст; Ӯ ба бандагонаш ниёз надорад, аммо бандагон ба Ӯ ниёз доранд. Ин моро ба шукргузорӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи фурӯтанӣ ва таслим ба Аллоҳ мекашад ва мефаҳмонад, ки дар дунё ҳама чиз муваққатӣ ва тобеи иродаи Аллоҳ аст.