Сураи Ан-Ниса — Оят 158

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «بَل» (бал): ҳарфи раддия аст, ки гуфтаи пешинро рад мекунад ва суханони дурустро исбот менамояд.

— «رَفَعَهُ» (рафаъаҳу): ӯро баланд бардошт, яъне бо ҷисму рӯҳ зинда ба осмон бардошт.

— «عَزِيزًا» (азизан): Ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «حَكِيمًا» (ҳакиман): Доно ва ҳикматманд дар тадбир ва қазои худ.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гуфтаи яҳудиён, ки мегуфтанд мо Исо (алайҳис-салом)-ро куштем ва ба дор овехтем. Худованди Мутаъол ин сухани ботилро рад мекунад ва мефармояд, ки онҳо ӯро накуштанд ва ба дор наовехтанд, балки Худованд ӯро бо ҷисму рӯҳ зинда ба сӯи Худ баланд бардошт ва аз макру фиреби кофирон наҷот дод. Пас Исо (алайҳис-салом) зинда аст ва дар осмон қарор дорад. Ва Худованд ҳамеша Ғолибу Тавонманд аст дар подшоҳии Худ, ҳеҷ кас наметавонад бар иродаи Ӯ ғолиб шавад ва наметавонад ба тадбири Ӯ монеъ шавад. Ӯ Ҳаким аст дар тадбир, қазо, шариат ва ҳукми Худ, ҳамаи корҳояш аз рӯи ҳикмат ва манфиат аст. Ҳамон тавре ки Исоро аз дасти душманонаш наҷот дод ва ба осмон бардошт, ин низ аз ҳикмати Ӯ буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръони Карим суханони ботилро рад мекунад ва ҳақиқатро равшан баён месозад, ки ин нишонаи дурустӣ ва эътимоднокии он аст.

— Худованд бандагони солеҳи худро танҳо намегузорад, балки онҳоро аз макру фиреби душманон наҷот медиҳад, чунон ки Исо (алайҳис-салом)-ро наҷот дод.

— Қудрати Худованд болотар аз ҳамаи қудратҳост; ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад бар иродаи Ӯ ғолиб шавад. Ин ба дили муъмин оромиш ва умед мебахшад.

— Ҳикмати Худованд дар ҳамаи корҳояш зоҳир аст; Ӯ ҳар чизро аз рӯи маслиҳат ва дониш тадбир мекунад, бинобар ин банда бояд ба қазои Ӯ розӣ бошад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Худованди Азизу Ҳаким таваккал кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, зеро Ӯ ҳам Ғолиб аст ва ҳам Доно.