Сураи Гафир — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

• فَسَتَذْكُرُونَ — пас ба зудӣ ба ёд хоҳед овард.
• أُفَوِّضُ — супоридан, вогузор кардан.
• بَصِيرٌ — бинанда, огоҳ ва доно ба ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони марди муъминест, ки қавми худро ба роҳи ҳақ даъват кард ва онҳоро аз азоб тарсонед. Вақте ки қавмаш насиҳати ӯро қабул накарданд ва ба куфру саркашӣ идома доданд, ӯ гуфт: «Ба зудӣ шумо он насиҳатеро, ки ба шумо кардам, ба ёд хоҳед овард ва аз қабул накардани он пушаймон хоҳед шуд, аммо он вақт пушаймонӣ фоидае нахоҳад дошт». Сипас гуфт: «Ман ҳамаи корҳои худро ба Аллоҳ месупорам ва бар ӯ таваккал мекунам, зеро Аллоҳ ба ҳоли бандагонаш биност ва ҳеҷ чиз аз аъмоли онҳо бар ӯ пӯшида нест». Яъне Аллоҳ ҳақро аз ботил ва ростгӯро аз дурӯғгӯ фарқ мекунад ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша насиҳати хайрхоҳонро бишнавад ва пеш аз он ки пушаймонӣ фоида надошта бошад, ба он амал кунад.
• Таваккал ва супоридани корҳо ба Аллоҳ аз сифатҳои бандагони солеҳ аст ва ба инсон оромиш ва устуворӣ мебахшад.
• Аллоҳ ба ҳоли бандагонаш биност ва ҳеҷ амале аз ӯ пинҳон намемонад, бинобар ин инсон бояд ҳамеша некӯкор бошад.
• Ин оят моро ба сӯи адолати Аллоҳ ва рӯзи ҷазо ҳидоят мекунад ва дар дилҳо умед ва тарс аз Аллоҳро зинда месозад.