سوره زخرف — آیه 27

معانی کلمات:

• فَطَرَنِي: مرا آفرید و سرشتم را بر این شکل و فطرت پدید آورد.
• سَيَهْدِينِ: بهزودی مرا هدایت خواهد کرد و به راه راست رهنمون خواهد شد.

تفسیر آیه:

این بخش از سخن حضرت ابراهیم علیهالسلام است که در برابر قوم مشرک خود، بیزاری خود را از تمام معبودانی که آنان به جای خدا میپرستیدند اعلام میکند. او میفرماید: من از همه این بتها و معبودهای دروغین بیزارم، مگر از آن خدایی که مرا آفریده و سرشت مرا پدید آورده است. اوست که مرا از نیستی به هستی آورده و نعمت وجود را به من بخشیده است. پس من تنها به او امید دارم و مطمئنم که او مرا به راه راست هدایت خواهد کرد و در این مسیر، رها و بییاور نخواهم گذاشت. این جمله نشاندهنده توکل کامل ابراهیم بر خداوند و اعتماد او به لطف و رحمت الهی است؛ زیرا خدایی که انسان را آفریده، هرگز او را بدون راهنما و هدایت رها نمیکند.

فواید و درسهای آیه:

• توحید و بیزاری از شرک: مؤمن باید از هر معبودی جز خدا بیزاری جوید و تنها به او دل ببندد؛ این اساس دین ابراهیم حنیف است.
• توکل بر خدا در مسیر هدایت: کسی که خدا را آفریدگار خود بداند، یقین دارد که او راهنمای او نیز خواهد بود؛ پس هیچگاه احساس یتیمی و بیپناهی نمیکند.
• امیدواری به آینده: مؤمن هرگز از هدایت الهی ناامید نمیشود، حتی اگر در میان جامعهای مشرک و گمراه زندگی کند؛ زیرا خدایی که او را آفریده، قدرت آن را دارد که او را در مسیر درست نگه دارد.
• شناخت خدا از راه فطرت: توجه به آفرینش خود، انسان را به خالق دانا و توانا رهنمون میشود و این شناخت، پایه محکمی برای ایمان و عمل صالح است.