Surat Al-Maidah — Ayat 120

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• مُلْكُ (mulk): kraton, panguwasa, utawa kepemilikan sing mutlak.
• السَّمَاوَاتِ (as-samāwāt): langit-langit, yaiku kabeh sing ana ing dhuwur.
• الْأَرْضِ (al-arḍ): bumi.
• مَا فِيهِنَّ (mā fīhinna): kabeh sing ana ing njero langit lan bumi.
• قَدِيرٌ (qadīr): Maha Kuwasa, ora ana sing ora bisa ditindakake.

1. Tafsir Ayat:

Ayat iki nerangake yen kabeh kraton lan panguwasa ing langit, bumi, lan kabeh sing ana ing njero loro-lorone iku mung kagungane Allah SWT. Ora ana siji-sijia makhluk, kalebu Nabi Isa AS, sing duwe panguwasa ing kono. Allah iku siji-sijine sing nitahake, ngatur, lan ngurus kabeh perkara. Dheweke Maha Kuwasa marang samubarang, ora ana barang siji wae sing bisa ngalang-alangi kekarepane. Ayat iki uga dadi bantahan marang wong-wong Nasrani sing nganggep Nabi Isa AS minangka tuhan, amarga nyatane kraton langit lan bumi iku ora ana ing tangane Nabi Isa, nanging mung ana ing tangane Allah.

1. Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Kita dadi ngerti yen Allah iku siji-sijine sing duwe kuwasa mutlak, mula kita ora kena nyembah marang saliyane Allah.
• Ayat iki ngelingake yen kabeh sing ana ing langit lan bumi iki mung titipan lan kagungane Allah, mula kita kudu tansah eling lan taat marang Panjenengane.
• Kanthi ngerti yen Allah Maha Kuwasa marang samubarang, kita dadi ora gampang putus asa lan tansah percaya yen Allah bisa nulungi lan ngrampungake kabeh masalah kita.
• Ayat iki uga ndidik kita supaya ora ngagungake makhluk, amarga kabeh kuwasa lan kamulyan iku mung kagungane Allah.
• Iki dadi dorongan kanggo kita supaya luwih cedhak lan tresna marang Islam, amarga Islam mulangake bab tauhid sing bener lan nggawa katentreman ing ati.