Сураи Аль-Маида — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

• Атаъбудун (أَتَعْبُدُونَ): Оё ибодат мекунед, яъне оё бандагӣ ва парастиш мекунед?
• Мин дуниллоҳ (مِن دُونِ اللَّهِ): Ғайри Худо, ба ҷуз Худо.
• Мо ла ямлику (مَا لَا يَمْلِكُ): Чизе, ки қудрат надорад ва ихтиёр надорад.
• Зарран (ضَرًّا): Зарар, осеб, бадӣ.
• Нафъан (نَفْعًا): Фоида, манфиат, некӣ.
• Ас-Самиъ (السَّمِيعُ): Шунаванда, ки ҳама чизро мешунавад.
• Ал-Алим (الْعَلِيمُ): Доно, ки ҳама чизро медонад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин кофирон бигӯ: Чӣ гуна шумо ба ҷуз Худо чизеро ибодат мекунед, ки на метавонад ба шумо зараре расонад ва на фоидае бахшад? Ин маъбудони шумо аз худ ҳеҷ қудрате надоранд, на метавонанд осеберо дур кунанд ва на метавонанд некиеро ҷалб намоянд. Онҳо оҷиз ҳастанд ва ҳеҷ ихтиёре ба дасти онҳо нест. Аммо Худои Таъоло аз оҷизӣ пок аст ва Ӯст, ки ба ҳамаи гуфторҳои шумо шунавост ва ҳеҷ чиз аз суханони шумо аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ ба ҳамаи аъмол ва кирдорҳои шумо доност ва ҳеҷ коре аз Ӯ пӯшида нест. Ӯ шуморо дар рӯзи қиёмат ба ҷазои аъмолатон муҷозот хоҳад кард. Пас танҳо Худост, ки сазовори ибодат аст, зеро Ӯ молики зарару нафъ аст ва ҳақиқатан маъбуди барҳақ Ӯст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки танҳо Худои Таъоло сазовори ибодат аст, зеро Ӯст, ки ба ҳама чиз қодир аст ва зарару нафъ ба дасти Ӯст.
• Ҳар чизе, ки ғайри Худо ибодат шавад, оҷиз аст ва ҳеҷ қудрате надорад, бинобар ин ибодати онҳо беҳуда ва беасос аст.
• Худои Таъоло ба гуфтору кирдори бандагонаш шунаво ва доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, пас бояд ҳамеша аз Ӯ битарсем ва танҳо Ӯро ибодат кунем.
• Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва яккахудопарастӣ ҳидоят мекунад ва аз ширку бутпарастӣ бозмедорад.
• Дар ин оят тасаллӣ ва умед барои мӯъминон аст, ки Худои Таъоло адолат хоҳад кард ва ҳар касро ба амалаш ҷазо медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар даъвати дигарон ба сӯи ҳақ бояд бо далел ва мантиқ сухан гӯем, чунон ки Паёмбар (с) бо кофирон бо далели равшан баҳс мекард.