Surah Qaf — Talata 25

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Mannā‘in lil-khayr – yaong nagkakait ng kabutihan, na humahadlang sa paggawa ng mabuti at sa pagtupad ng mga karapatan.
• Mu‘tadin – yaong lumalabag sa mga hangganan ng Allāh, mapang-api at nagpapakasasa sa kasamaan.
• Murīb – yaong may pag-aalinlangan, nagdududa sa pangako at babala ng Allāh.

Paliwanag ng Talata:

Sa talatang ito, inilalarawan ng Dakilang Allāh ang mga katangian ng mga taong itatapon sa Impiyerno. Sila ay ang mga taong nagkakait ng kabutihan—hindi sila gumagawa ng mabuti at hinahadlangan pa nila ang iba sa paggawa nito, at hindi nila ginagampanan ang mga karapatan na ipinag-uutos ng Allāh sa kanilang mga ari-arian tulad ng kawanggawa at pagtulong sa nangangailangan. Sila rin ay mga lumalabag sa mga hangganan ng Allāh—sila ay mga mapang-api sa Kanyang mga nilikha at lumalampas sa mga ipinagbabawal. At sila ay mga nagdududa—ang kanilang mga puso ay puno ng pag-aalinlangan sa katotohanan ng pangako ng Allāh sa Kanyang mga sugo, sa muling pagkabuhay, sa gantimpala at parusa. Ang mga katangiang ito ay nagpapakita ng kanilang lubos na pagsuway at kawalan ng pananampalataya, kaya nararapat lamang na sila ay itapon sa matinding pagdurusa sa Impiyerno.

Mga Aral at Aral na Mapupulot:

• Ang pagkakait ng kabutihan at pagiging hadlang sa paggawa nito ay isang malaking kasalanan na naglalayo sa tao sa awa ng Allāh.
• Ang paglabag sa mga hangganan ng Allāh at pang-aapi sa Kanyang mga nilikha ay mga dahilan ng pagkawasak sa Kabilang Buhay.
• Ang pagdududa sa mga pangako ng Allāh ay tanda ng kahinaan ng pananampalataya at nagtutulak sa tao sa kawalang pag-asa at pagsuway.
• Ang pagiging bukas-palad at pagtulong sa kapwa ay mga katangian ng mga mananampalataya na naglalapit sa kanila sa kasiyahan ng Allāh at sa Kanyang Paraiso.
• Ang pananampalataya sa Kabilang Buhay at sa mga pangako ng Allāh ay nagbibigay sa tao ng direksyon at layunin sa kanyang buhay, at nagtutulak sa kanya na gumawa ng mabuti at umiwas sa kasamaan.