Сураи Каф — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

• «إِنَّا»: ҳамоно Мо.
• «نَحْنُ»: Мо (барои таъкид).
• «نُحْيِي»: зинда мекунем.
• «نُمِيتُ»: мемиронем.
• «الْمَصِيرُ»: бозгашт ва ҷойи анҷом.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно танҳо Мо зинда мекунем ва мемиронем; ҳеҷ зиндакунанда ва миронандае ғайр аз Мо нест. Ҳаёту марг танҳо ба дасти Мост ва ҳеҷ кас дар ин кор бо Мо шарик нест. Ҳамаи офаридаҳо дар дунё зиндагӣ мекунанд ва сипас мемиранд, вале ин ҳаёт ва марг охирин нест. Баъд аз марг ҳама ба сӯи Мо бозмегарданд — рӯзи қиёмат барои ҳисобу ҷазо. Он рӯз замин шикоф мехӯрад ва мурдагон аз қабрҳо берун меоянд ва ба сӯи даъваткунанда шитоб мекунанд. Ин ҷамъоварӣ ва ҳисоб барои Мо осон аст. Пас ҳамон Зоте, ки дар дунё ба қудрати худ зинда мекунад ва мемиронад, метавонад рӯзи қиёмат ҳамаро аз нав зинда кунад ва ба сӯи Худ бозгардонад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёту марг танҳо ба дасти Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад зиндагӣ ё маргро тағйир диҳад.
• Бозгашт ба сӯи Аллоҳ ҳақ аст ва ҳамаи мо рӯзе ба ҳузури Ӯ бармегардем, бинобар ин бояд барои он рӯз омода бошем.
• Қудрати Аллоҳ ба зинда кардани мурдагон далели он аст, ки Ӯ бар ҳама чиз тавоност ва ҳисобу ҷазои рӯзи қиёмат барои Ӯ осон аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз он барои охират истифода барем.
• Имони ба зиндакунӣ ва миронандагии Аллоҳ ва бозгашт ба сӯи Ӯ дилро ором ва амалро дуруст мегардонад.