Сураи Аз-Зарият — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «ذُوقُوا»: бичашед, яъне бигӯшед ва биёзмоед.

— «فِتْنَتَكُمْ»: азоб ва ҳалокати шумо; дар ин ҷо маънои сӯхтан дар оташро дорад.

— «تَسْتَعْجِلُونَ»: шитоб мекардед, яъне талаб мекардед, ки зуд биёяд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, ки рӯзи ҷазост, кофирон ба оташи дӯзах сӯзонида мешаванд ва ба онҳо гуфта мешавад: «Азоби худро бичашед! Ин ҳамон азобест, ки дар дунё бо масхара ва инкор кардан, омадани онро шитоб мекардед ва мегуфтед: агар рост мегӯед, пас кай меояд?» Пас онҳо имрӯз натиҷаи амали худро мебинанд ва азоби онҳоро мечашанд, ки ҳеҷ роҳи гурезе надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз шитоб кардан дар талаб кардани азоб ва ғазаби Худо эҳтиёт кунад, зеро ҳар чиз вақти муайяни худро дорад.

— Масхара кардан ва инкор кардани рӯзи қиёмат ва азобҳои он боиси ҳалокат мегардад.

— Ояти Қуръон ҳамеша ҳақиқатро нишон медиҳад ва одамонро ба андеша ва тавба даъват мекунад.

— Инсон бояд пеш аз расидани азоб ба Худо рӯй оварад ва аз гуноҳҳо тавба кунад, то ки дар он рӯз наҷот ёбад.

— Қуръон раҳматест барои инсоният, ки бо огоҳиҳои худ моро аз роҳи нодуруст бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.