Сураи Аз-Зарият — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «يُفْتَنُونَ»: аз решаи «фитна» буда, дар ин ҷо ба маънои «азоб дода мешаванд», «сӯзонида мешаванд» меояд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки кофирон ва гунаҳкоронро ба оташи дӯзах меандозанд ва онҳо дар он азоб мекашанд. Онҳо дар оташ сӯхта мешаванд ва ба онҳо гуфта мешавад: «Бичашед азоби худро, ки дар дунё ба шитоб талаб мекардед!» Яъне ин ҷазо дар он рӯзест, ки онҳо ба сахтии оташ гирифтор мешаванд ва азоби дарднокро мебинанд. Ин ҷавоби Худованд ба суханони онҳост, ки дар дунё бо тамасхур мегуфтанд: «Пас кай ваъдаи азоб меояд?» Пас дар он рӯз онҳо натиҷаи амалҳои худро мебинанд ва азоб мекашанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи қиёмат ҳатман меояд.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз ҳисоби амалҳои худ наметавонад фирор кунад.

— Ин оят моро ба тавба ва амалҳои нек ташвиқ мекунад, то ки аз азоби дӯзах наҷот ёбем.

— Раҳмати Худованд ба бандагонаш бузург аст, зеро Ӯ пеш аз азоб огоҳӣ медиҳад, то ки одамон роҳи ростро интихоб кунанд.

— Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва ҳақиқатро баён мекунад, то ки инсонҳо ба роҳи савоб ҳидоят шаванд.