Аз-Зарият сүрәсе — Аять 27

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَقَرَّبَهُ — ул аны (пешкән бозауны) аларга якын китерде.
• أَلَا تَأْكُلُونَ — әллә ашамыйсызмы? (бу — игътибарны җәлеп итү һәм тәкъдим итү рәвешендәге сорау).

Аять тәфсире:

Ибраһим галәйһиссәлам кунакларына хезмәт күрсәтеп, алар өчен махсус семиз бозау чалып, аны утта кыздырып пешерде. Аннары ул пешкән итне аларга якын китереп куйды һәм йомшак, әдәпле итеп, аларны ризыктан авыз итәргә чакырып: «Әллә ашамыйсызмы?» — диде. Ул аларның ашаудан баш тартуларын сизеп, бу хәлне гаҗәпсенү һәм аларның ни өчен ашамауларын белергә теләп шулай диде. Чөнки кунакка ризык тәкъдим ителгәч, аның ашавы — кунакчыллыкны кабул итү билгесе, ә баш тарту — хуҗа өчен күңелсезлек тудыра торган эш.

Аятьтән алынган файдалар:

• Кунакчыллык — Ибраһим галәйһиссәлам кебек бөек пәйгамбәрләрнең матур сыйфаты, безгә дә кунакларга ихтирам күрсәтеп, аларны ризык белән сыйларга өйрәтә.
• Кунакка килгән кеше хуҗаның тәкъдим иткән ризыгыннан ашау — аның мәрхәмәтен кабул итү һәм күңелен күтәрү юлы.
• Ризык тәкъдим иткәндә йомшак сүз һәм матур әдәп белән чакыру — кешеләрнең күңеленә юл табуның иң яхшы ысулы.
• Ислам динендә кунакчыллыкка һәм мөселманнарның үзара мөнәсәбәтләрендәге нечкәлекләргә зур әһәмият бирелә, бу — безнең диннең кешелеклелек һәм юмартлык дине икәнен күрсәтә.