Surat An-Najm — Ayat 10

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• فَأَوْحَىٰ (fa-awḥā): banjur ngandhut wahyu, yaiku ngandhutake apa kang dadi kersane Allah marang Nabi.
• عَبْدِهِ ('abdihi): kawulane, yaiku Nabi Muhammad ﷺ.
• مَا أَوْحَىٰ (mā awḥā): apa kang diwahyukake, yaiku isi wahyu kang gedhe lan mulya.

1. Tafsir ayat:

Sawise Jibril a.s. nyedhaki Nabi Muhammad ﷺ kanthi cedhak banget, banjur Allah ngandhutake wahyu marang kawulane, yaiku Nabi Muhammad ﷺ. Wahyu mau diandhutake lumantar Jibril a.s. Isine wahyu iku gedhe banget lan mulya, nanging ora kabeh bisa dijlentrehake kanthi rinci, mula Allah mung ngandika "apa kang diwahyukake" minangka tandha yen isine wigati lan agung. Nabi ﷺ nampa wahyu iku kanthi ati kang mantep lan ora goyah, lan apa kang dideleng dening mripate ora mbantah apa kang dirasakake dening atine.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen wahyu iku dadi cara Allah kanggo ngandhutake kersane marang para nabi, lan iki minangka pakurmatan gedhe kanggo Nabi Muhammad ﷺ.
• Nabi Muhammad ﷺ diarani "kawulane Allah" minangka tandha yen dheweke iku hamba kang paling mulya lan paling cedhak karo Allah.
• Isi wahyu iku gedhe lan mulya, mula kita kudu ngajeni lan ngugemi Al-Qur'an minangka wahyu kang sejati.
• Kedekatan Jibril a.s. marang Nabi ﷺ nuduhake yen wahyu iku teka kanthi cara kang mulya lan ora sembarangan.
• Ayat iki ngajak kita supaya tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga wahyu iku dadi pituduh urip kang paling bener lan dadi rahmat kanggo kabeh alam.