Сураи Ан-Наджм — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• «أَكْدَى»: канда, қатъ кард, бахшишро бас кард. Ин калима аз решаи «كَدْي» гирифта шудааст, ки маънои қатъ шудан ва монеъ шуданро дорад, мисли касе ки чоҳ меканд ва ба санги сахт мерасад ва аз кандан даст мекашад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати шахсеро тасвир мекунад, ки аз итоати Худо рӯй гардондааст ва аз молаш андаке дода, сипас бахилӣ карда, бахшишро қатъ намудааст. Яъне вай на аз рӯи саховат ва на аз рӯи нияти пок бахшиш кард, балки танҳо миқдори каме аз молашро дод ва баъд аз он даст кашид. Ин амали вай аз сифати бахилӣ ва худписандӣ сарчашма мегирад, зеро вай худро пок мешуморад, дар ҳоле ки дар ҳақиқат бахил аст ва аз роҳи рост дур шудааст. Худованд ин гуна одамонро мазаммат мекунад, ки на дар додан саховатманданд ва на дар итоат устувор.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бахшиш бояд аз рӯи самимият ва доимӣ бошад, на андаке ва баъд қатъ шавад.
• Саховат ва бахшидан сифати некӯст, ки Худованд онро дӯст медорад, вале бахилӣ ва қатъ кардани некӯкорӣ сифати мазамматшуда аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки аз худписандӣ ва пок шумурдани худ бипарҳезем, зеро ин метавонад моро аз роҳи рост дур кунад.
• Ваъдаи Худованд барои саховатмандон ва итоаткунандагон бузург аст, ва ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва дӯст доштани дигарон ташвиқ мекунад.
• Қуръон моро тарбия мекунад, ки дар ҳамаи корҳо, аз ҷумла додан ва бахшидан, бояд устувор ва самимӣ бошем, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.