Sura An-Nadżm — Werset 35

Znaczenie słów:

• „A'indahu" – czy on posiada?
• „'Ilm al-ghajb" – wiedza o tym, co ukryte i nieznane ludziom.
• „Fa-huwa yará" – i on to widzi / i on to obserwuje.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

To pytanie retoryczne zadane jest w formie wyrzutu i zdumienia wobec człowieka, który wstrzymał się od dawania jałmużny i czynienia dobra, a jednocześnie sam siebie chwalił i uważał za lepszego od innych. Allah pyta: „Czy ten człowiek posiada wiedzę o tym, co ukryte, że twierdzi, iż jego majątek się skończy, dlatego wstrzymuje rękę od dawania? Czy on widzi przyszłość i zna to, czego nikt poza Allahem nie zna?"

Odpowiedź jest oczywista: nie posiada on żadnej wiedzy o świecie ukrytym. Nie wie, co przyniesie jutro, ani co jest zapisane w przeznaczeniu. Jego postawa wynika wyłącznie z chciwości, skąpstwa i braku zaufania do Boga. Nie jest tak, jak sobie wyobraża – że gdy będzie dawał, jego majątek się wyczerpie. To jedynie podszepty szatana i słabość wiary.

Werset ten ma również szersze znaczenie: nikt z ludzi nie posiada wiedzy o tym, co ukryte, poza Allahem. Ten, kto twierdzi, że zna przyszłość lub że widzi to, czego nie widzą inni, jest kłamcą i oszczercą wobec Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokora wobec wiedzy Boga – werset uczy nas, że tylko Allah zna przyszłość i to, co ukryte. Człowiek powinien być pokorny i nie wyrokować o sprawach, których nie zna.
2. Zachęta do hojności i zaufania Bogu – nie powinniśmy wstrzymywać się od dawania z obawy przed zubożeniem. Allah jest Dawcą i to On zarządza zaopatrzeniem. Ten, kto wydaje w dobrej sprawie, nie straci, lecz zyska u Boga.
3. Ostrzeżenie przed samouwielbieniem – werset krytykuje człowieka, który łączy złe uczynki z samochwalstwem. Muzułmanin powinien być skromny i nie wynosić się ponad innych, nawet jeśli czyni dobro.
4. Wiara w świat ukryty (ghajb) – przypomina nam, że istnieją sprawy, których nie widzimy, ale w które wierzymy. Ta wiara prowadzi do ufności Bogu i spokoju serca, zamiast lęku o przyszłość.
5. Pobudzenie do refleksji – pytanie retoryczne skłania człowieka do zastanowienia się nad swoimi czynami i pobudkami. Czy nasze decyzje wynikają z wiary, czy z chciwości i lęku?