سوره نجم — آیه 46

معانی کلمات:

• نُطفه: به معنای آب کم و اندک است؛ در اینجا منظور همان منی و آب نطفهای است که از مرد خارج میشود.
• تَمنی: به معنای ریخته شدن و جاری شدن است؛ یعنی نطفهای که در رحم ریخته میشود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه بیان نعمتهای خود، به یکی از شگفتانگیزترین مراحل آفرینش انسان اشاره میکند و میفرماید که او زوجهای نر و ماده را از انسان و حیوانات آفریده است. این آفرینش از نطفهای است که در رحم ریخته میشود و با قدرت الهی، از آن موجودی زنده و کامل پدید میآید. این نطفه که در آغاز چیزی بسیار کوچک و بیارزش به نظر میرسد، به فرمان خداوند به تدریج رشد کرده و به انسانی کامل با ویژگیهای جسمی و روحی تبدیل میشود. این آیه نشاندهنده عظمت قدرت خداوند است که از یک قطره آب، چنین موجود پیچیدهای را خلق میکند.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت عظمت خداوند: تأمل در آفرینش انسان از نطفهای کوچک، انسان را به عظمت و قدرت بیپایان خالق هستی رهنمون میسازد و ایمان او را تقویت میکند.
2. تواضع و فروتنی: یادآوری این حقیقت که سرآغاز خلقت انسان نطفهای ناچیز بوده، انسان را از تکبر و غرور بازمیدارد و به او میآموزد که در برابر خداوند فروتن باشد.
3. شکرگزاری: شناخت این نعمت بزرگ الهی، انسان را به شکرگزاری از پروردگاری وامیدارد که چنین آفرینش شگفتانگیزی را برای او رقم زده است.
4. ایمان به معاد: کسی که توانسته از نطفهای بیجان، انسان زنده بیافریند، قطعاً بر زنده کردن مردگان در قیامت نیز تواناست؛ بنابراین این آیه دل انسان را به روز رستاخیز مطمئن میسازد.