Sura An-Nadżm — Werset 52

Znaczenie słów:

• قَوْمَ نُوحٍ – lud Noego (Nūḥa), czyli jego społeczność, która odrzuciła jego wezwanie.
• مِن قَبْلُ – wcześniej, przed ludami ʿĀd i Thamūd.
• أَظْلَمَ – bardziej niesprawiedliwi, bardziej grzeszni, bardziej oddaleni od prawdy.
• أَطْغَىٰ – bardziej zbuntowani, bardziej wyniośli w swojej niewierze i przekroczeniu granic.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg – Wysławiony i Najwyższy – kontynuuje wyliczanie swoich znaków i kar, jakie spotkały wcześniejsze narody, aby ostrzec i pouczyć ludzkość. Po wspomnieniu o zagładzie ludu ʿĀd (ludu Hūda) i Thamūd (ludu Ṣāliḥa), Bóg wskazuje na jeszcze wcześniejszy przykład – lud Noego, który również został zniszczony. Bóg mówi: „I lud Noego – wcześniej – zaprawdę, oni byli bardziej niesprawiedliwi i bardziej zbuntowani”.

Lud Noego został zesłany na ziemię przed ludami ʿĀd i Thamūd. Noe – pokój z nim – przebywał wśród swojego ludu przez tysiąc lat minus pięćdziesiąt lat, wzywając ich dniem i nocą, potajemnie i jawnie, do oddawania czci wyłącznie Bogu i porzucenia bałwochwalstwa. Mimo to, oni trwali w swojej pysze, odrzucali jego wezwanie, wyśmiewali go i grozili mu. Ich niesprawiedliwość polegała na tym, że świadomie odrzucali prawdę, a ich bunt (ṭughyān) osiągnął taki poziom, że przekroczyli wszelkie granice w znieważaniu Boga i Jego posłańca. Dlatego Bóg nazwał ich „bardziej niesprawiedliwymi i bardziej zbuntowanymi” niż ci, którzy przyszli po nich – ponieważ mieli najdłuższy czas na nawrócenie, a mimo to nie skorzystali z niego, trwając w zatwardziałości i niewierze.

Bóg zniszczył ich potopem, który objął całą ziemię, ratując jedynie Noego i tych, którzy wraz z nim weszli do arki. To była lekcja dla całej ludzkości, że żaden naród – niezależnie od swojej siły, liczebności czy długości istnienia – nie uniknie kary Bożej, jeśli będzie trwał w niewierze i tyranii.

Korzyści i wnioski płynące z tej wersetu:

1. Ostrzeżenie przed pychą i uporem w niewierze – Historia ludu Noego uczy nas, że długi czas dany na nawrócenie nie jest powodem do dumy, ale do wdzięczności i wykorzystania go w posłuszeństwie Bogu. Kto marnuje czas dany przez Boga, ten zasługuje na surowszą karę.
2. Sprawiedliwość Boga – Bóg nie karze bez ostrzeżenia. Wysyła posłańców i daje czas na refleksję. Jednak gdy ludzie przekraczają wszelkie granice, Jego kara jest nieunikniona i sprawiedliwa.
3. Znaczenie cierpliwości w nawoływaniu do dobra – Noe – pokój z nim – był wzorem cierpliwości i wytrwałości w głoszeniu prawdy przez tysiąc lat. To uczy nas, że praca dla Boga wymaga wytrwałości, nawet jeśli efekty nie są widoczne od razu.
4. Uniwersalność przesłania islamu – Przypominanie o losach wcześniejszych narodów ma na celu uchronienie nas przed ich błędami. To dowód na to, że Koran jest księgą mądrości i przewodnictwa dla wszystkich ludzi, w każdym czasie i miejscu.
5. Pokora wobec Boga – Człowiek, który poznaje losy tyranów i buntowników, powinien uniżyć się przed Bogiem, prosić Go o przebaczenie i trzymać się z dala od wszelkich form pychy i przekraczania granic.