Surja En-Nexhm — Ajet 52

Kuptimet e fjalëve:

• Vë-Kavme Nuhin: Dhe popullin e Nuhut (e shkatërruam).
• Min kablu: Më parë, pra para popujve Ad dhe Themud.
• Ethem kanu hum edhleme ve etg'a: Ata ishin më zullumqarët (mizorët) dhe më kryeneçët (të papërulurit) ndaj Zotit.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi shkatërrimin e popujve Ad dhe Themud, tani përmend edhe shkatërrimin e popullit të Nuhut, duke thënë se Ai i shkatërroi ata gjithashtu, dhe kjo ndodhi para popujve Ad dhe Themud. Pra, populli i Nuhut ishte më i hershëm në kohë se ata.

Pastaj Allahu sqaron arsyen pse i përmendi ata veçanërisht: sepse ata ishin më zullumqarët dhe më kryeneçët nga të gjithë popujt e tjerë. Ata e tepruan në mizori dhe kryeneçësi ndaj Zotit të tyre, duke mohuar mesazhin e Tij dhe duke refuzuar thirrjen e profetit të tyre Nuh, paqja qoftë mbi të. Dhe kjo ndodhi edhe pse Nuhu qëndroi mes tyre një mijë vjet pa pesëdhjetë vjet, duke i thirrur ata ditë e natë, fshehurazi dhe haptazi, por ata nuk iu përgjigjën thirrjes së tij, përkundrazi, vazhduan në mohim dhe kryeneçësi derisa i goditi dënimi i Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se durimi i profetëve në thirrjen drejt Allahut është shembull për ne; Nuhu, paqja qoftë mbi të, qëndroi një kohë kaq të gjatë duke thirrur popullin e tij, pa u lodhur dhe pa u dëshpëruar, gjë që na tregon se thirrja drejt së vërtetës kërkon durim dhe këmbëngulje.
2. Na tërheq vërejtjen se kryeneçësia dhe mohimi i së vërtetës, edhe pse zgjat shumë, nuk i shpëton njeriut nga dënimi i Allahut; populli i Nuhut qëndroi shekuj të tërë në mohim, por në fund i erdhi dënimi.
3. Ajeti na bën të ditur se Allahu i Lartësuar është i drejtë në dënimin e Tij; Ai nuk e dënon asnjë popull pa i dërguar profet dhe pa i dhënë atij kohë të mjaftueshme për t'u kthyer, dhe kjo tregon drejtësinë dhe mëshirën e Tij ndaj krijesave.
4. Na mëson se mizoria dhe kryeneçësia janë shkaqet kryesore të shkatërrimit të popujve, prandaj duhet t'i largojmë këto cilësi nga vetja dhe t'i zëvendësojmë me drejtësi dhe përulësi ndaj Zotit tonë.