Surat Al-Qamar — Ayat 46

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• السَّاعَةُ (as-sā'ah): dina kiamat, wektu kanggo ngétung lan mbales kabèh amal.
• مَوْعِدُهُمْ (mau'iduhum): wektu janji kanggo wong-wong mau, yaiku wektu panené paukuman.
• أَدْهَىٰ (adhā): luwih gedhé bilai lan luwih nggegirisi.
• أَمَرُّ (amarru): luwih pait, luwih abot tinimbang kang wis dialami.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangake yèn wong-wong kafir sing padha maido lan ngece marang dina kiamat iku sakbeneré ora bakal bisa uwal saka paukuman. Ora mung paukuman ing donya kaya sing dialami nalika Perang Badar, nanging sing luwih gedhé lan luwih nggegirisi yaiku paukuman ing dina kiamat. Dina kiamat iku dadi wektu janji sing mesthi bakal kelakon, ing kono kabèh manungsa bakal diadili lan dibales miturut lakuné dhéwé-dhéwé. Paukuman ing dina kiamat iku luwih abot, luwih nglarani, lan luwih nggegirisi tinimbang paukuman apa waé sing wis tau dialami ing donya. Mula, ayat iki ngélingake marang wong-wong sing padha maido yèn ora ana papan kanggo uwal saka tanggung jawab ing ngarsané Allah.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Dina kiamat iku mesthi kelakon, dadi ora ana gunané maido utawa ngece.
• Paukuman ing akhirat iku luwih abot tinimbang paukuman ing donya, mula kudu padha wedi lan ngati-ati.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya gelem mertobat lan nyedhaki Allah sadurungé kasep.
• Kanthi ngélingi dina kiamat, ati dadi luwih tentrem lan semangat nindakake kabecikan, amarga ngerti yèn saben amal bakal diétung.
• Islam mulangake yèn urip ing donya iki mung sauntara, lan sing langgeng yaiku urip ing akhirat.