Sure Kamer — Ayet 46

Kelime Anlamları:

• الساعة (es-Sâat): Kıyamet, hesap ve ceza günü.
• موعد (mev'id): Vakit, buluşma zamanı, kararlaştırılmış süre.
• أدهى (edhâ): Daha büyük felaket, daha dehşetli, daha korkunç.
• أمر (emerr): Daha acı, daha şiddetli, daha zorlu.

Tefsir:

Bu âyet, müşriklerin dünyadaki azabı küçümsemelerine ve alay etmelerine bir cevap niteliğindedir. Onlar, Peygamberimize ve müminlere eziyet ederken, dünyada karşılaştıkları bazı sıkıntıları da hafife alıyorlardı. Allah Teâlâ buyuruyor ki: "Hayır! Onların asıl buluşma zamanı kıyamet günüdür." Yani onların hak ettikleri cezanın tamamı, dünyada gördükleri musibetlerle sınırlı değildir. Bedir'de yaşadıkları hezimet, öldürülme ve esir düşme, onlar için büyük bir felaketti; fakat asıl büyük felaket, kıyamet gününde onları bekleyendir.

Kıyamet günü, onların dünyada tattıkları her türlü acıdan çok daha dehşetli ve çok daha acıdır. O günün azabı, dünyadaki hiçbir acıyla kıyaslanamaz. Dünyadaki azaplar geçicidir, sona erer; fakat ahiret azabı kalıcıdır ve sonsuzdur. O gün, pişmanlığın fayda vermeyeceği, kaçışın mümkün olmadığı, herkesin amelleriyle yüzleşeceği bir gündür.

Bu âyet, bizlere ahiret inancının ne kadar önemli olduğunu hatırlatır. Dünya hayatı, imtihan yeridir; asıl yurt ise ahirettir. Mümin, bu dünyada karşılaştığı zorluklara sabreder ve bilir ki, asıl mükâfat ve ceza kıyamet gününde verilecektir. Bu bilinç, mümini günahlardan uzaklaştırır, iyiliklere yöneltir ve onu Rabbine daha da yakınlaştırır. Kıyamet gününe iman eden bir kimse, dünyanın geçici zevklerine aldanmaz; ebedi hayatını kurtarmak için gayret eder. Bu, hem bir korku hem de bir ümit kaynağıdır: Korku, çünkü o günün dehşeti büyüktür; ümit, çünkü müminler için o gün, ebedi mutluluğun başlangıcıdır. Rabbimiz, bizleri o büyük günde korkuya kapılmayanlardan ve rahmetine nail olanlardan eylesin.