Сураи Аль-Камар — Оят 6

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• فَتَوَلَّ عَنْهُمْ: Пас, аз онҳо рӯй гардон ва эътироз накун.
• يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ: Рӯзе, ки даъваткунанда даъват мекунад.
• الدَّاعِ: Даъваткунанда — ӯ Исрофил (алайҳис-салом) аст, ки дар сур (карнай) медамад.
• شَيْءٍ نُّكُرٍ: Чизеи даҳшатнок ва ношинос, ки дилҳо онро инкор мекунанд, зеро монанди онро надидаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд, ки агар ин мардум ба ҳидоят наоянд ва ба даъвати ту гӯш надиҳанд, пас аз онҳо рӯй гардон ва дили худро барои онҳо андӯҳгин насоз. Онҳоро ба ҳоли худ бигзор ва интизори рӯзи бузурге бош, ки дар он Исрофил (алайҳис-салом) дар сур медамад ва ҳамаи махлуқотро ба сӯи чизеи даҳшатнок ва сахт ношинос даъват мекунад — яъне ба майдони ҳисоб ва ҷазо. Ин рӯз он қадар вазнин ва ҳавлнок аст, ки дилҳо онро инкор мекунанд, зеро ҳеҷ гоҳ монанди онро надидаанд ва нашунидаанд. Ҳамаи мардум аз қабрҳо бархоста, ба сӯи ҳисоб шитоб мекунанд ва ҳеҷ кас аз фармони Худо саркашӣ карда наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват ба некӣ сабр кунем ва агар мардум қабул накарданд, дили худро барои онҳо носузем, зеро ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост.
• Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат ҳақиқатест, ки ҳамаи инсонҳо бояд ба он бовар дошта бошанд ва барои он омодагӣ бинанд.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар дунё ба амалҳои некӯ машғул шавем, то дар он рӯзи даҳшатнок аз ҷумлаи наҷотёфтагон бошем.
• Ва моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ бодиққат гӯш диҳем ва аз онҳо панд гирем, зеро ин танҳо роҳи растагорӣ дар дунё ва охират аст.