Surat Al-Qalam — Ayat 21

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• فَتَنَادَوْا (fatanādaw): saka tembung نادى - ينادي, tegesé padha nimbali siji lan sijiné, padha ngundang.
• مُصْبِحِينَ (muṣbiḥīn): saka tembung أَصْبَحَ, tegesé wayah ésuk, nalika wis padhang.

1. Tafsiré ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakaké kahanané wong-wong sing duwé kebon. Sawisé padha turu ing wayah bengi kanthi niyat arep methik wohé kebon ésuk-ésuk tanpa mènèhi haké wong mlarat, banjur ing wayah ésuk padha tangi lan padha nimbali kanca-kancané. "Ayo, padha mangkat ésuk-ésuk menyang kebon, yèn kowé pancèn kukuh arep methik wohé." Padha ngundang siji lan sijiné supaya énggal-énggal budhal sadurungé wong liya teka, amarga niyaté arep nyegah wong mlarat éntuk bagéan. Dadi, ing wayah ésuk iku padha tetimbangan lan padha ngajak-ajak arep menyang kebon.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn niat ala sing wis diniyati ing wayah bengi bakal katon ing tumindak ésuké. Mula, wong Islam kudu njaga niaté supaya tansah apik.
• Allah nggambaraké yèn wong sing pelit lan ora gelem mènèhi haké wong mlarat iku mesthi bakal kelangan berkahé. Iki dadi pepéling supaya kita tansah dermawan lan ora nglirwakaké tanggung jawab marang wong liya.
• Crita iki nduduhaké yèn Islam iku agama sing ngajèni haké saben wong, kalebu wong mlarat lan sing butuh. Sapa sing nglanggar, mesthi ana akibaté.
• Ayat iki uga ngélingaké yèn saben tumindak sing direncanakaké kanthi ala, sanajan ditindakaké ésuk-ésuk kanthi semangat, ora bakal ngasilaké kabagyan. Mula, ayo padha nindakaké kabecikan lan tansah éling marang Allah ing saben wayah.