Sura Al-Kalam — Werset 21

Znaczenie słów:

• فَتَنَادَوْا – wołali jeden do drugiego, nawoływali się wzajemnie.
• مُصْبِحِينَ – o poranku, wczesnym rankiem, gdy nastał świt.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset opowiada o mieszkańcach ogrodu, którzy postanowili zebrać owoce w tajemnicy, aby nie podzielić się nimi z biednymi i potrzebującymi. Gdy nastał poranek, zaczęli się wzajemnie nawoływać – jeden wołał drugiego, aby wspólnie wyruszyć do swojego sadu, zanim ktokolwiek ich zobaczy. Ich słowa i czyny były pełne egoizmu i chciwości, ponieważ zapomnieli o obowiązku wdzięczności wobec Boga za dar, który im dał. Ten poranny zew był początkiem ich zguby, gdyż Bóg zesłał na ich ogród nieszczęście, które zniszczyło plony, zanim zdążyli je zebrać. Werset ten ukazuje, jak ludzie, którzy kierują się wyłącznie własnym interesem i odrzucają prawa Boga, sami ściągają na siebie karę – nawet jeśli wydaje im się, że działają sprytnie i w ukryciu.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed chciwością i skąpstwem – werset uczy, że gromadzenie dóbr bez pamięci o prawach innych i o Bogu prowadzi do zguby, a nie do szczęścia.
2. Zachęta do szczodrości i dzielenia się – islam wzywa do pomocy potrzebującym, a ten werset przypomina, że Bóg błogosławi majątek, z którego oddaje się należną część ubogim.
3. Przestroga przed spiskowaniem w złych sprawach – mieszkańcy ogrodu myśleli, że ich tajny plan się powiedzie, ale Bóg pokrzyżował ich zamysły. To uczy, że żaden plan sprzeczny z wolą Boga nie może się powieść.
4. Refleksja nad mocą Boga – skoro Bóg może zniszczyć ogród w jedną noc, to On jest Panem wszystkiego i do Niego należy się zwracać z wdzięcznością i pokorą.
5. Nauka o znaczeniu porannej modlitwy i pamięci o Bogu – zamiast nawoływać się do grzechu o świcie, wierni powinni witać poranek wspomnieniem Boga i modlitwą, co przynosi błogosławieństwo w całym dniu.