Сураи Аль-Хакка — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

• «مَا أَغْنَىٰ»: Ҳеҷ чизро дафъ накард ва суде набахшид.
• «مَالِيَهْ»: Молу сарватаме, ки дар дунё ҷамъ карда будам.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад. Онҳо бо пушаймонӣ ва ҳасрат мегӯянд: «Молу сарватаме, ки дар дунё ҷамъ карда будам, ҳеҷ суде ба ман набахшид ва ҳеҷ азоби Худоро аз ман дафъ накард». Яъне он мол натавонист ӯро аз азоби илоҳӣ наҷот диҳад ва ҳеҷ чиз аз уқубати Худо баргардонад. Дар он рӯз молу сарват, ки инсон дар дунё ба онҳо такя мекард, бефоида мешаванд ва танҳо амали солеҳ аст, ки ба инсон суд мерасонад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу сарвати дунё набояд сабаби ғурур ва фахр шавад, зеро он дар рӯзи қиёмат ҳеҷ суде намерасонад.
• Даъват ба он, ки инсон пеш аз ҳама ба амали солеҳ ва тоъат рӯй оварад, на ба ҷамъоварии молу сарват.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳар кас бояд дар дунё барои охираташ тайёрӣ бинад, зеро танҳо амалҳои нек дар он рӯз ба кор меоянд.
• Инсонро ба тавба ва баргардиш ба сӯи Худо тарғиб мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавад.