Сураи Аль-Хакка — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «يَا لَيْتَهَا»: «Эй кош, он» — яъне орзу ва ҳасрате, ки шахс дар рӯзи қиёмат изҳор мекунад.

— «الْقَاضِيَةَ»: Қатъкунанда, тамомкунанда — яъне марге, ки ҳаётро бурида, дигар ҳеҷ ҳисобу ҷазое набошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмоли худро аз тарафи чап мегиранд ва аз сахтии ҳисобу ҷазо ба танг меоянд. Онҳо бо пушаймонӣ ва ҳасрат мегӯянд: «Эй кош, он марге, ки дар дунё мурда будам, ҳамин марги қатъкунанда мебуд ва дигар ҳеҷ гоҳ зинда намешудам ва ба ин рӯз барои ҳисоб барнамехестам!» Яъне онҳо орзу мекунанд, ки марг охири ҳама чиз мебуд ва баъд аз он ҳаёти дигаре намебуд. Ин суханон нишонаи ниҳояти надомат ва афсӯс хӯрдани онҳост, зеро дар он лаҳза ҳеҷ чиз — на молу сарват ва на ҳуҷҷату баҳона — ба онҳо фоида намерасонад ва онҳо дар меҳнату азоб мондаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳақиқат аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисобу китоб фирор кунад.

— Он ба мо меомӯзад, ки дар дунё бояд ба фикри охират бошем ва амалҳои нек анҷом диҳем, то дастовардамон моро хушбахт гардонад, на пушаймон.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки марг охири ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидонӣ аст; бинобар ин бояд барои он ҳаёт тайёрӣ бинад.

— Он ҳамчунин моро ба сӯи тавба ва ба сӯи Худованд бармегардонад, то пеш аз он ки дер шавад, роҳи ростро интихоб кунем ва аз раҳмати Парвардигор умедвор бошем.