Sura Al-A'raf — Werset 112

Znaczenie słów:

• سَاحِرٍ – czarownik, osoba praktykująca magię.
• عَلِيمٍ – doskonale znający, biegły, mistrzowski w swoim rzemiośle (tutaj: w sztuce czarów).

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Werset ten jest kontynuacją wypowiedzi dostojników dworu faraona, którzy doradzili mu, aby wysłał posłańców do miast w celu zgromadzenia wszystkich najznamienitszych czarowników. Mówią oni: „Przyprowadzą ci oni każdego czarownika, który jest wszechstronnie uczony w sztuce magii” – czyli takiego, który osiągnął w niej najwyższy stopień doskonałości, zna wszystkie jej tajniki i potrafi rywalizować z każdym przeciwnikiem.

W słowach tych kryje się także subtelna różnica: czarownik (سَاحِر) to ktoś, kto posiada wiedzę o magii, ale niekoniecznie naucza jej innych – w przeciwieństwie do określenia (سَحَّار), które oznacza kogoś, kto nie tylko zna magię, ale również ją rozpowszechnia i naucza. Faraonowi doradcy celowo użyli pierwszego określenia, aby podkreślić, że potrzebują mistrzów, którzy potrafią skutecznie stawić czoła Mojżeszowi (pokój z nim), a nie nauczycieli, którzy jedynie teoretyzują.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Ochrona prawdy przez Boga – Ten werset ukazuje, że wrogowie prawdy potrafią mobilizować wszelkie swoje zasoby, aby walczyć z Bożym przesłaniem. Jednakże żadna ludzka potęga, nawet największa wiedza o magii, nie zdoła pokonać prawdy wspieranej przez Boga. To umacnia wiarę muzułmanina, że Bóg zawsze chroni Swoją religię.
2. Znaczenie przygotowania i doskonałości w tym, co robimy – Faraon i jego doradcy nie wysłali byle kogo, lecz poszukiwali najlepszych specjalistów. Uczy to, że w każdej dziedzinie życia należy dążyć do doskonałości i korzystać z największych ekspertów – ale zawsze w granicach tego, co dozwolone i zgodne z wolą Boga.
3. Pokora wobec Bożej mocy – Mimo że czarownicy byli najlepsi w swoim fachu, ich sztuka okazała się bezsilna wobec cudu Mojżesza (pokój z nim). To przypomnienie, że wszelka ludzka wiedza i umiejętności są ograniczone, a prawdziwa moc należy wyłącznie do Boga. Człowiek powinien więc pokładać ufność w Bogu, a nie w swoich zdolnościach.
4. Zachęta do refleksji nad losem czarowników – Historia ta kończy się tym, że czarownicy, widząc prawdę, uwierzyli w Boga i oddali Mu pokłon, mimo groźby faraona. To pokazuje, że nawet ci, którzy początkowo walczą z prawdą, mogą dostąpić łaski Bożej, jeśli otworzą swoje serca na nią. Jest to wezwanie do każdego człowieka, aby nie trwał w błędzie, lecz szukał prawdy i poddał się jej.