Сураи Аль-Араф — Оят 112

1. Маънои калимаҳо:

— «يَأْتُوكَ»: туро меоваранд, назди ту меоранд.

— «سَاحِرٍ»: ҷодугар, яъне касе ки илми ҷодугарӣ дорад.

— «عَلِيمٍ»: доно, огоҳ, яъне касе ки дар ҷодугарӣ дониши васеъ дорад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) мӯъҷизаи худро нишон дод ва ҷодугаронаш мағлуб шуданд, ба атрофиён ва шаҳрҳои Миср одамон фиристод, то ҳамаи ҷодугарони моҳир ва доноро назди ӯ гирд оваранд. Ин оят идомаи суханони Фиръавн аст, ки ба он фиристодагон мегӯяд: «Туро назди ман бо ҳар ҷодугари доно ва моҳир биёред». Ҳадафи Фиръавн аз ин кор он буд, ки бо ҷамъоварии беҳтарин ҷодугарони замонаш бо Мӯсо (алайҳис-салом) муқобилат кунад ва мӯъҷизаи ӯро бо ҷодугарӣ ботил созад. Ӯ гумон мекард, ки кори Мӯсо низ ҷодугарӣ аст ва метавонад бо ҷодугарони моҳир бар он ғолиб ояд. Аммо Худованд мехост ҳақро зоҳир кунад ва ботилро нест намояд, то ҳақиқат барои ҳама равшан гардад.

Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки ҷодугарон дар он замон дар Миср мақоми баланд доштанд ва Фиръавн ба онҳо такя мекард. Вале ҳангоме ки ҷодугарон мӯъҷизаи Мӯсо (алайҳис-салом)-ро диданд, ба он имон оварданд ва ба Худои ягона саҷда карданд, ҳарчанд Фиръавн онҳоро ба азоб таҳдид кард.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст, ҳатто агар аҳли ботил тамоми имконоти худро ҷамъ кунанд ҳам, наметавонанд ҳақро мағлуб кунанд.

— Қудрати инсонӣ, ҳарчанд бузург бошад ҳам, дар муқобили қудрати Худованд ночиз аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба илм ва дониш аҳамият диҳем, зеро ҳатто душманони паёмбарон ба дониш ва маҳорати олимон такя мекарданд, вале илми ҳақиқӣ он аст, ки бо имон ва тавҳид ҳамроҳ бошад.

— Қиссаи Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҷодугарон дарс аст барои он ки ҳар кас бинад, ки чӣ гуна илм ва маҳорат метавонад дар хизмати ҳақ ё ботил қарор гирад, ва оқибати нек аз они аҳли ҳақ аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккал кунем ва аз душманони ҳақ натарсем, зеро пирӯзӣ аз они Худованд аст ва Ӯ ҳақро пирӯз мегардонад.