Сураи Аль-Араф — Оят 113

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «السَّحَرَةُ»: ҷамъи «соҳир» аст, яъне ҷодугарон, афсунгарон.

— «أَجْرًا»: музд, подош, ҳаққи кор.

— «الْغَالِبِينَ»: ғолибон, пирӯзмандон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо мӯъҷизаҳои худ омад ва Фиръавнро ба ҳақ даъват кард, Фиръавн аз ин кор ба тарс афтод ва мехост бо ҷодугарон Мӯсоро шикаст диҳад. Ӯ одамонро фиристод, то ҳамаи ҷодугарони машҳури Мисрро ҷамъ кунанд. Вақте ки ҷодугарон назди Фиръавн ҷамъ шуданд, пеш аз он ки ба мусобиқа шурӯъ кунанд, аз ӯ пурсиданд: «Оё ба мо музду подоше ҳаст, агар мо бар Мӯсо ғолиб оем ва пирӯз шавем?» Онҳо мехостанд пеш аз ҳама итминон ҳосил кунанд, ки заҳмати онҳо беподош намемонад ва дар сурати пирӯзӣ сазовори мукофот хоҳанд буд. Ин савол нишон медиҳад, ки онҳо ба қудрати худ бовар доштанд ва гумон мекарданд, ки бо ҷодугарӣ метавонанд Мӯсоро шикаст диҳанд, ҳол он ки онҳо аз қудрати Худованд ва мӯъҷизаи ӯ бехабар буданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати ҳақ ҳамеша ғолиб аст, ҳарчанд душманони он бо тамоми нерӯ ва воситаҳои худ бар зидди он биистанд. Ҷодугарон бо тамоми таҷриба ва маҳорати худ ҷамъ шуданд, аммо дар ниҳоят мӯъҷизаи Худованд бар онҳо пирӯз шуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба қудрати Худованд бовар кунем ва бидонем, ки ҳеҷ нерӯе бар тақдири Ӯ ғолиб буда наметавонад.

— Қиссаи ҷодугарон ва Фиръавн дарси ибрат аст, ки ҳар касе ба ғайри Худованд такя кунад, дар ниҳоят мағлуб мешавад, ва ҳар касе ба Худованд таваккул кунад, пирӯзӣ аз они ӯст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё ва мукофоти он гузаро аст, аммо пирӯзии ҳақиқӣ ва подоши абадӣ назди Худованд аст. Ҷодугарон ба мукофоти дунёвии Фиръавн тамаъ карданд, аммо дар ниҳоят онҳо ба ҳақиқат рӯ оварданд ва ба Худованд имон оварданд.

— Қуръони Карим моро даъват мекунад, ки ба ҷои тамаъ ба молу мукофоти дунё, ба ҳақиқат ва роҳи рост таваҷҷуҳ кунем, зеро танҳо ин роҳ ба саодати ҳақиқӣ мерасонад.