සූරා අල්-ආරාෆ් — ආයාත් 139

වදන්හි අර්ථ:

• مُتَبَّرٌ – විනාශ වූ, සුනුවිසුනු වූ
• مَا هُمْ فِيهِ – ඔවුන් යම් දෙයක නිරතව සිටින්නෝද එය (එනම් ශිර්ක්)
• وَبَاطِلٌ – අසත්යය, නිෂ්ඵලය

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයේදී අල්ලාහ් තආලා තම නබි මූසා (අලයිහිස්සලාම්) ගේ වදනින් ඔහුගේ ජනතාවට උගන්වනු ලබන්නේ, ඔවුන් දැක ඇති පිළිම වන්දනාකරුවන්ගේ තත්ත්වය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමකි. එනම්, මෙම පිළිම වන්දනාකරුවන් යම් දෙයක නිරතව සිටින්නෝද, එනම් අල්ලාහ් හැර අන් දෙවිවරුන්ට නමස්කාර කිරීම හා ශිර්ක් කිරීම, එය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වී යන දෙයකි. ඔවුන් කරන ක්රියාවන් සියල්ලද අසත්යය හා නිෂ්ඵලය. ඔවුන්ගේ මෙම විශ්වාසයන් සහ ක්රියාවන් අල්ලාහ් ඉදිරියේ කිසිදු වටිනාකමක් නැත. ඔවුන් මෙම තත්ත්වයෙහිම සිටියොත්, අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ඔවුන් වෙත පැමිණි විට, මෙම පිළිමවලට ඔවුන්ව ආරක්ෂා කිරීමට කිසිදු හැකියාවක් නොමැත. ඔවුන්ගේ මෙම සියලු ක්රියා නිෂ්ඵල වී ඔවුන් විනාශයට පත්වනු ඇත.

මෙය මූසා (අලයිහිස්සලාම්) තම ජනතාවට උගන්වන පාඩමක් වන අතර, ඔවුන් එම පිළිම වන්දනාකරුවන්ගේ තත්ත්වය දැක ඒවා ගැන විමතියට පත්වීමෙන් වැළකී, අල්ලාහ්ගේ ඒකත්වය හා ඔහුට පමණක් නමස්කාර කිරීමේ වැදගත්කම අවබෝධ කර ගත යුතුය.

මෙම ආයාතයෙන් ලැබෙන පාඩම්:

1. ශිර්ක් හා අල්ලාහ් හැර අන් දෙවිවරුන්ට නමස්කාර කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වන දෙයක් වන අතර, එය කිසිදු ප්රතිඵලයක් ගෙන එන්නේ නැත.
2. අල්ලාහ් හැර අන් කිසිවකට නමස්කාර කිරීමෙන් ලැබෙන කිසිදු ප්රයෝජනයක් නොමැති අතර, එම ක්රියාවන් සියල්ල අසත්යය.
3. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණි විට, පිළිම හෝ වෙනත් කිසිවෙකුට එය වළක්වා ගත නොහැක. එබැවින් මිනිසා අල්ලාහ්ට පමණක් නමස්කාර කළ යුතුය.
4. සැබෑ ජයග්රහණය හා සාර්ථකත්වය ඇත්තේ අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයේ ගමන් කිරීමෙන් පමණක් වන අතර, අසත්ය මාර්ග අනුගමනය කරන්නන්ගේ අවසානය විනාශයයි.
5. තම ජනතාවට යහපත අවශ්ය කරන නබිවරුන් ඔවුන්ව අසත්ය විශ්වාසයන්ගෙන් ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරන අයුරු මෙම ආයාතයෙන් පෙන්නුම් කෙරේ.