Сураи Аль-Араф — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• أَنظِرْنِي — маънои он «ба ман мӯҳлат деҳ», «маро ба таъхир андоз», яъне то вақти муайяне зинда бигузор.
• يُبْعَثُونَ — «бардошта мешаванд», яъне рӯзе, ки мардум аз қабрҳо барои ҳисоб зинда гардонида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Иблис пас аз он ки аз раҳмати Худо ноумед шуд, ба Парвардигораш гуфт: «Эй Парвардигоро, маро то рӯзи қиёмат мӯҳлат деҳ, то ман бандагони Туро аз роҳи рост гумроҳ кунам ва ҳар касеро, ки тавонам, фиреб диҳам». Вай ин хоҳишро кард, то вақти бештаре барои гумроҳ кардани одамон дошта бошад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки Иблис мехост мазаи маргро начешад, зеро баъд аз он рӯз марг нест. Аммо хоҳиши вай қабул нашуд ва танҳо то вақти муайяне — то дамидани нафаси аввал, ки ҳамаи махлуқот ме میرand — мӯҳлат дода шуд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душмани ошкори инсон — Иблис — ба қудрати Худо иқрор аст ва медонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст.
• Худованд бандагонашро огоҳ мекунад, ки Иблис то рӯзи қиёмат кӯшиш мекунад, ки моро аз роҳи рост дур кунад; пас бояд ҳушёр бошем ва ба Худо паноҳ барем.
• Дар ин оят тасаллие барои мӯъминон аст, ки ҳарчанд Иблис мӯҳлат дорад, аммо қудрати ӯ маҳдуд аст ва ӯ танҳо метавонад касеро гумроҳ кунад, ки худаш хоҳиш кунад.
• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳисобот меорад, ки ҳар кас бояд барои амалҳои худ ҷавобгар бошад.
• Инчунин дарс медиҳад, ки ҳатто душмани Худо низ аз раҳмати Ӯ ноумед шуд, вале бандагони солеҳ бояд ҳамеша ба раҳмати Худо умедвор бошанд ва аз гуноҳ тавба кунанд.