Сураи Аль-Араф — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمُنظَرِينَ»: яъне касоне, ки ба онҳо мӯҳлат дода шудааст ва аҷалашон то вақти муайян ба таъхир андохта шудааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Иблис ҷавоб дод ва фармуд, ки ту аз зумраи он касоне ҳастӣ, ки ба онҳо мӯҳлат дода шудааст ва маргашон то дамидани нафаси аввал дар сур ба таъхир афтодааст. Дар он рӯз тамоми махлуқот мемиранд ва танҳо Парвардигори онҳо зинда мемонад. Ин мӯҳлат ба Иблис на ба хотири иззату эҳтиром, балки барои имтиҳони бандагон ва озмоиши онҳост, то равшан гардад, ки кӣ фармонбардор аст ва кӣ гуноҳкор. Ҳамчунин ин мӯҳлат барои он аст, ки подоши некӯкорон бузургтар гардад ва вазни гуноҳи бадкорон афзун шавад.

1. Фавоид:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳи таъоло ҳокими мутлақ аст ва ҳама чизро бо ҳикмати худ идора мекунад.

— Мӯҳлат додан ба гуноҳкор маънои қабули ӯ нест, балки имтиҳон ва озмоиш аст барои бандагон.

— Ҳар инсон бояд аз ин оят ибрат гирад ва дар роҳи фармонбардорӣ аз Аллоҳ собитқадам бошад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳама ба сӯи марг ва рӯзи қиёмат равонем.

— Ваъдаи Аллоҳ ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Ӯ бигурезад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, то дар имтиҳонҳо пирӯз шавем.